Dinsdagochtend, kwart over zeven, in mijn ochtendjas met een kop thee in de tuin: zeven slakken in de linkerbak. Van de twaalf slaplantjes die ik op zondag had geplant, waren er vier tot op het steeltje opgegeten. De slakken hadden onze moestuin gevonden voordat hij af was.
Dat was vorige week. Inmiddels staan er nieuwe plantjes, zit er koperband om de bakken en zijn de eerste radijsjes boven. Ons eerste moestuinseizoen is net begonnen, in een tuin van vijf meter diep die we dit voorjaar van een brandnetelveld weer tot tuin hebben gemaakt.
Waar de zon komt in een smalle tuin
Onze tuin ligt op het zuidwesten, met aan beide kanten een schutting van bijna twee meter en achterin de schuur. Dat klinkt zonnig, maar een smalle tuin heeft verrassend veel schaduw. Op een zondag half april heb ik daarom elk uur vanuit het slaapkamerraam een foto van de tuin gemaakt, van negen uur 's ochtends tot acht uur 's avonds. Ja, echt. Twaalf foto's.
De plek met de meeste zon lag niet achterin bij de schuur, zoals ik had gedacht, maar in het midden, net naast het nieuwe pad. Daar komt de zon rond elf uur en verdwijnt hij pas na zessen achter de schutting. Zeven uur zon, voor sla en aardbeien ruim genoeg. Bij de schuur waren het er maar vier.
Twee bakken en veel te weinig aarde
De bakken zelf waren het makkelijkste deel: twee bouwpakketten van douglashout, een meter bij een meter en dertig centimeter hoog, € 49 per stuk bij de Praxis. In elkaar zetten kostte een uurtje met de accuboormachine. Ik heb ze direct op de grond gezet, zonder doek eronder, zodat de wormen er gewoon in kunnen.
Daarna de aarde. Ik had uitgerekend hoeveel zakken ik nodig had en kwam thuis met acht zakken van veertig liter. Halverwege de eerste bak was ik al door de helft heen. Ik had netjes de oppervlakte uitgerekend en de inhoud vergeten: twee bakken van een meter bij een meter bij dertig centimeter is zeshonderd liter, geen driehonderdtwintig. Voor iemand die de hele dag met getallen werkt, was dat geen fijn moment.
Om niet nog eens zeven zakken te hoeven sjouwen, vulden we de tweede bak onderin met takken van het snoeiwerk en een laag oude bladeren uit de border. Daar kwamen nog vier zakken bovenop. Alles bij elkaar kostte de moestuin tot nu toe € 196: de bakken, twaalf zakken aarde, plantjes, zaad en een rol koperband. Dat komt bovenop het tuinbudget van dit voorjaar, maar dat wist ik van tevoren.
Wat erin staat, en wie het eerst at
De linkerbak is voor sla en radijs. Twaalf slaplantjes en twee rijtjes radijs, gezaaid op 26 april. De radijs stond er na vijf dagen al boven, en daar werd ik blijer van dan redelijk is. De rechterbak is voor zes aardbeiplanten en, als het weer meewerkt, één courgette. Die staat nu nog in een pot op de vensterbank in de slaapkamer. Iedereen die ik het vraag zegt dat hij pas na de IJsheiligen naar buiten mag, half mei.
Na die dinsdagochtend heb ik drie dingen gedaan. Ik heb koperband rond de randen van beide bakken geplakt, wat ik meteen had moeten doen. Ik loop elke avond rond tien uur met een zaklamp een slakkenronde: de eerste avond 23 stuks, gisteravond nog maar vier. Ze gaan in een emmer naar het grasveld aan het eind van de straat. En ik heb zes nieuwe slaplantjes gezet op de plekken die leeg waren gegeten. Een bierval staat er niet. Bram vond het zonde van het bier.
Noor van de buren vraagt sinds zaterdag elke middag of de radijsjes al rood zijn. Youssef tilt haar dan op, zodat ze over de schutting kan kijken. Nog niet, Noor. Ze zijn zo groot als een erwt.
Of er in juli courgettes komen, en of de aardbeien rood worden voordat de merels ze vinden, weet ik niet. In mijn telefoon staat wel al een notitie voor volgend voorjaar: eerst de inhoud uitrekenen, en het koperband erom voordat er ook maar één plantje in gaat.
