De monteur van Enexis deed onze meterkast open, keek een paar tellen en zei: "Zo. Die zie ik ook niet vaak meer." Het was donderdag 17 juli, tien over acht ’s ochtends, en ik stond naast hem in de hal met een mok koffie die eigenlijk voor mezelf bedoeld was.
Hij bedoelde onze stroommeter: een zwart kastje met een glazen venster, waarachter een metalen schijf ronddraaide met een rood streepje erop. Volgens het typeplaatje kwam hij uit 1993. Daaronder hing de gasmeter, met roestplekken op de hoeken en een telwerk dat zachtjes klikte als de ketel op zolder aansloeg. En daarnaast de groepenkast uit 1964, maar die krijgt nog een eigen verhaal.
Waarom we er een wilden
In ons huurappartement in Stadshagen hing al een slimme meter toen we erin trokken. Ik keek elke maand in de app wat we verbruikten en vond dat heel gewoon. Hier stond ik bij de sleuteloverdracht op 16 mei met de zaklamp van mijn telefoon standen over te schrijven van een draaiend schijfje en een stoffig telwerk. De foto van de gasmeter maakte ik pas toen we alweer bijna de deur uit gingen.
We hadden twee redenen om niet te wachten. Ik wilde weten wat een huis uit 1964 met energielabel D echt verbruikt, in plaats van te gokken. En ons voorschot van € 205 per maand was gebaseerd op een schatting die we in mei zelf hadden ingevuld, met het verbruik van de vorige bewoners en een flinke slag om de arm. Zonder echte cijfers kun je zo’n bedrag alleen laten staan en hopen dat het klopt.
Aanvragen deden we bij Enexis, de netbeheerder hier. Dat was eind juni, een paar dagen na de verhuizing, op mijn telefoon tussen twee dozen door: adres, wat gegevens over de huidige meters, een tijdvak kiezen. We konden half juli terecht. Kosten: niets. In een zomer vol facturen was dat een prettige regel om op te schrijven.
Een uur zonder stroom
De monteur was er ruim een uur. Eerst ging de stroom eraf en de gaskraan dicht, daarna gingen de oude meters eruit en de nieuwe erin. De eindstanden van de oude meters schreef hij op en gaf hij zelf door; ik heb er voor de zekerheid nog foto’s van gemaakt. De nieuwe stroommeter is wit, met een display dat om de paar seconden van scherm wisselt. De gasmeter is kleiner dan de oude en hangt met een kabeltje aan de stroommeter vast.
Wat ik niet had bedacht: een uur geen stroom is ook een uur geen koelkast, geen vriezer en geen oplader. Het was mijn thuiswerkdag en mijn laptop stond op 23 procent. Het eerste overleg van de dag deed ik op de bank, met mijn telefoon als hotspot en een steeds roder batterijtje in beeld. Moos vond de monteur intussen razend interessant en zat het hele uur op de onderste traptrede, precies waar de man zijn gereedschapskist wilde neerzetten.
Wat we nu zien
De meter stuurt de standen door naar Enexis, en via hen komen ze bij onze leverancier terecht. In de app zie ik nu per dag, en met wat vertraging per uur, wat we gebruiken. Het duurde drie dagen voordat er cijfers verschenen. In die drie dagen heb ik vaker op vernieuwen gedrukt dan ik hier ga toegeven. Na vijf dagen weet ik dit:
- Stroom: tussen de 5 en 7 kWh per dag. De piek zit tussen zes en negen uur ’s avonds, als de combimagnetron, de wasmachine en de tv tegelijk bezig zijn.
- Gas: ongeveer 0,9 m³ per dag. Met dit weer slaat de verwarming niet aan, dus dat is douchen en koken op het oude gasstel.
- ’s Nachts zakt het stroomverbruik nooit naar nul. Er loopt de hele nacht iets door en ik weet nog niet wat.
Dat laatste zit me meer dwars dan nodig is. "Dat is de koelkast," zei Bram, voordat hij nog even ging liggen voor zijn nachtdienst. Ik denk dat het meer is, maar dat zoek ik uit als het buiten kouder is en ik meer zin heb om met een zaklamp langs stopcontacten te kruipen.
Als ik het opnieuw deed, vroeg ik de meter aan in de week van de sleuteloverdracht. Het huis stond toen nog leeg, dan had ik precies gezien wat er verbruikt wordt als er niemand woont. En ik had mijn laptop de avond ervoor opgeladen. Eind september, als we hier drie maanden wonen, kijk ik of die € 205 per maand nog klopt.
