In het tuincentrum leek de boom niet groot. Dat lag aan het tuincentrum, dat ongeveer zo hoog is als een hangar. Thuis bleek hij 2,40 meter, ons plafond is 2,55, en de voordeur was niet breed genoeg voor de onderste takken.
Het is onze eerste kerst in een eigen huis, en ik wilde het groots doen. Dat lukt, maar net anders dan gepland. Een tussenstand, anderhalve week voor het kerstdiner.
2,40 meter door een smalle deur
Zaterdagochtend, half elf. Ik liep voorop met de punt, Bram droeg de stam, en we liepen vast in de deuropening. Takken die naar achteren bogen, naalden in mijn mouwen, een tak die terugzwiepte tegen de deurbel. Na twee pogingen draaide Bram de boom zonder iets te zeggen om. Met de stam vooruit vouwen de takken vanzelf naar achteren, en zo schoof hij in één keer de gang in. Ik weet nu ook waarom ze in het tuincentrum een net om zo'n boom doen. Wij lieten dat net op het parkeerterrein al weghalen, zodat hij "mooi kon uitvallen".
In de standaard kwam de top bijna tegen het plafond. Voor de piek was geen ruimte meer, en een stuk afzagen wilde ik niet. Die piek ligt nu op het dressoir, naast de takken uit het park. De boom kostte € 54,95 en er kwamen nieuwe lichtjes bij van € 19,99, want ons oude snoer was te kort voor 2,40 meter. Ik had de maat dus beter in de winkel kunnen nemen, met een rolmaat in plaats van met mijn ogen.
Moos telt mee
De ballen zijn een mengsel: een doos van mijn oma, van glas, en een doos plastic ballen van de Hema van een paar jaar geleden. Moos keek een uur lang vanaf de trap toe hoe we de boom optuigden. Daarna begon hij te tellen. Met één poot, rustig, bal voor bal, onderin. Eén, twee, tik. De derde bal was van glas en van mijn oma.
Sindsdien hangt er onderin, tot ongeveer een meter hoog, alleen nog plastic. Het glas zit bovenin, waar ook Moos niet bij kan zonder iets van tevoren te beramen. Elke ochtend tel ik even na. Tot nu toe hangen ze er allemaal nog, op die ene na. De scherven zitten in een envelop in de la, omdat ik ze niet weg kan gooien.
Acht aan tafel, en geen plinten
Op eerste kerstdag komen onze families. Mijn ouders uit Kampen, die van Bram uit Dalfsen, Jesse met zijn vriendin, en wij. Acht mensen, in een woonkamer waar we normaal met z'n tweeën aan een tafeltje voor vier eten. Femke en Joost zijn eerste kerstdag bij de familie van Joost; zij komen tweede kerstdag met de jongens koffiedrinken.
De oplossing is geleend. Van Sanne en Youssef krijgen we hun klaptafel en twee stoelen, van Gerda nog twee stoelen en een damasten tafelkleed. We gaan gourmetten, met twee stellen op twee tafels. In de oude groepenkast had dat gegarandeerd de stop eruit gegooid. Sinds september hangen die twee stellen op verschillende groepen en hoeft niemand halverwege de biefstukjes met een zaklamp de meterkast in. Het ene gourmetstel is van ons, het andere lenen we van mijn ouders. Bram heeft tweede kerstdag een vroege dienst, dus het wordt geen heel late avond, en eerlijk gezegd vind ik dat wel prima.
Dan de plinten. Die aan de voor- en achterkant van de woonkamer gingen er in oktober af voor de tochtklus, en ze staan sindsdien in de schuur. Brams vader is timmerman geweest. Ik weet precies waar hij als eerste naar kijkt als hij binnenkomt, en dat is niet de boom. Bram zegt dat het goed komt: "Die zitten erop voor de vijfentwintigste." Dat beloofde hij in oktober ook al, alleen toen zonder datum. Technisch gezien heeft hij nog negen dagen.
