Om 4.51 uur begon er een merel. Niet ergens ver weg, zoals in Stadshagen op drie hoog, maar zo dichtbij dat ik even dacht dat hij in de kamer zat. Ik lag op een matras op de grond, Bram naast me op zijn buik, en ik wist een paar seconden niet waar ik was. Toen rook ik de verf.
Het was de nacht van zaterdag 21 op zondag 22 juni, onze eerste nacht in ons eigen huis. Het was ook een van de kortste nachten van het jaar, al hadden we dat pas door toen het al licht was.
Een matras op de grond
Om 21.15 uur gingen Jesse en de laatste vrienden naar huis, en daarna was het ineens heel stil. We liepen samen nog één rondje door het huis, langs dozen die tot aan de vensterbanken kwamen en een bank die schuin midden in de woonkamer stond, en deden overal het licht uit. Dat duurde langer dan je zou denken, want we wisten nog niet waar alle schakelaars zaten. Die voor de overloop zit beneden in de hal, op een plek waar geen mens hem zou zoeken.
Het bed stond er wel. Bram had het om tien uur 's avonds in elkaar gezet, op de middenbalk en de lattenbodem na, want het zakje met de boutjes zat in een van de 41 dozen en niemand wist meer in welke. Een bed zonder middenbalk is een houten rechthoek op vier poten. We legden het matras ernaast op de vloer en lieten het daarbij. Ik had nog net de kracht om een hoeslaken te zoeken.
Moos was om 20.40 uur door Femke en Joost uit Kampen gebracht. Hij kwam de reismand uit, keek één keer rond en schoot onder het bed. Onder dat lege frame, bedoel ik. Het enige bed in huis waar niemand in lag, was het bed waar de kat onder zat. Gordijnen hadden we nog niet, want die uit het appartement waren te kort voor deze ramen. Het licht van de lantaarnpaal viel in een schuine streep over de vloer, precies over mijn voeten.
Geluiden die we nog niet kenden
Een appartement op de derde verdieping heeft zijn eigen geluiden: de lift, de buren boven je, een deur in het trappenhuis. Hier was alles anders. Om kwart over elf nam Bram een douche, en daarna tikten de leidingen nog minutenlang na, alsof iemand in de muur met een lepeltje tegen een glas sloeg. De ketel hangt op zolder, recht boven ons. Om tien voor twee kraakte de trap terwijl er niemand op liep. Om tien over twee hoorden we door de muur aan de linkerkant iemand de wc doortrekken.
"Hoor je dat?" fluisterde ik om half drie, toen er weer iets tikte. "Dat is de ketel," zei Bram. "Slaap nou."
Daarna de merel, en om 5.20 uur de zon. Onze slaapkamer ligt aan de voorkant, op het noordoosten, en eind juni komt de zon precies daar op. Om tien over zes huilde er aan de andere kant van de muur een peuter, van de buren rechts. Ik lag wakker en vond het eigenlijk allemaal prima.
De ochtend
Om zeven uur zaten we met koffie uit de waterkoker op de drempel van de achterdeur. De tuin lag nog in de schaduw, achterin stond de schuur waarvan we de sleutel nu wel hadden, en om ons heen werden mensen wakker in huizen die precies op het onze leken. Ik had gedacht dat ik iets groots zou voelen. Het was vooral stil en een beetje onwerkelijk, als een vakantiehuisje waar je per ongeluk dertig jaar blijft.
Om tien uur vond ik de boutjes, in een doos met "badkamer" erop. Bram zette het bed in elkaar voordat hij om drie uur naar zijn late dienst ging. Moos lag er meteen weer onder, nu onder een echt bed.
De tweede nacht hingen er theedoeken voor het raam, vastgeplakt met schilderstape. Om 5.20 uur was ik toch weer wakker. Ik vermoed dat dat nog wel even zo blijft, en ik vind het niet eens erg.
