Vanochtend om 9.12 uur kwam er een melding van de bank binnen: € 2.190, met als omschrijving een lang nummer en het woord "waarborgsom". Ik zat aan de klaptafel in de kleine kamer en heb het bedrag twee keer gelezen. Alles terug, tot op de euro.
Helemaal vanzelf ging dat niet. We hebben er in de week na de verhuizing best hard voor gewerkt. Dit is wat we deden, hoe de eindinspectie van ons huurappartement in Stadshagen verliep en wat ik eerder had moeten doen.
Gaatjes, kalk en een oven
We verhuisden op zaterdag 21 juni en de eindinspectie was een week later, zaterdag 28 juni om tien uur. Daartussen zaten vijf werkdagen, een paar diensten van Bram en drie lange avonden schoonmaken. Ik had alles in een lijstje gezet en we werkten het kamer voor kamer af.
Eerst de gaatjes. Ik telde er 34: van schilderijen, een plank, de gordijnrails die we zelf hadden opgehangen en vier grote van de tv-beugel. Pluggen eruit, vullen, na een nacht drogen glad schuren en bijwerken met het potje wit dat we in 2020 van de verhuurder hadden gekregen. Dat potje had bijna vijf jaar in de berging gestaan, en ik was blij dat ik het nooit had weggegooid.
Dan de oven. We hebben er vier jaar en negen maanden in gekookt en hem in die tijd, eerlijk is eerlijk, twee keer schoongemaakt. Het kostte me een hele avond met soda, een plastic schraper en een heel slechte playlist. De badkamer ging met azijn tegen de kalk, de balkonvloer met een schuurspons tegen de kringen van de plantenbakken. Aan schoonmaakspullen gaven we € 26 uit.
Foto's van elke hoek
Het belangrijkste hadden we al in september 2020 gedaan, zonder te weten hoe handig het zou zijn: bij het intrekken maakten we van elke kamer foto's en bewaarden we het opleveringsrapport. Daarin stonden een kras in het aanrecht en een barst in een tegel in de badkamer al genoemd. Op vrijdagavond 27 juni maakten we opnieuw foto's, van elke muur, elke vloer, elk kozijn en de meterstanden. Het werden er 112. Daarna gingen we op de lege vloer zitten en aten we broodjes, voor de laatste keer in Stadshagen.
Tweeëntwintig minuten
De opzichter van de beheerder was er om twee voor tien. Hij liep met een tablet door het appartement, scheen met zijn telefoonlamp schuin langs de muren waar de gaatjes hadden gezeten, opende de oven, keek in het afzuigkapfilter en liep het balkon op. In de meterkast schreef hij de standen op, waarmee ook ons energiecontract voor het appartement kon worden afgesloten. Bij het aanrecht bleef hij staan en wees naar de kras. Ik had de foto uit 2020 al op mijn telefoon openstaan. "Dan is die van voor jullie tijd," zei hij, en typte iets in.
Na tweeëntwintig minuten tekenden we een rapport zonder herstelpunten en leverden we alle sleutels in: drie huissleutels, twee tags voor de voordeur, de sleutel van de brievenbus en die van de berging. De borg zou binnen twee weken komen. Het werden er tien dagen.
Wat ik eerder had moeten doen
De gaatjes. We hebben ze gevuld in de week na de verhuizing, met zere ruggen en een nieuw huis vol dozen dat ook aandacht wilde. Achteraf hadden we de schilderijen en planken in Stadshagen twee weken eerder van de muur kunnen halen en de gaten toen al kunnen dichtmaken. En ik zou het vulmiddel in de laatste doos stoppen, niet in een doos die met de rest naar Zwolle-Noord gaat. Ik heb op woensdagavond een halfuur in de schuur gezocht naar een tube die ik vóór de verhuizing zelf had ingepakt.
De € 2.190 staat inmiddels op de spaarrekening voor het huis. Het geld heeft al een bestemming: de lekkende dakgoot aan de achterkant, waar de keurder in maart over begon. De dakdekker komt binnenkort.
