"Wat heeft dat hele verhuizen jullie nou eigenlijk gekost?" vroeg Femke. Het was een zondag in Kampen, Daan en Siem schopten in de tuin van mijn ouders een bal tegen het schuurtje, en ik wist het niet uit mijn hoofd. Dat zat me niet lekker. Die avond heb ik alle bonnetjes en afschrijvingen bij elkaar gezocht, en het werd een langere lijst dan ik had gedacht.
Eerst wat ik niet meetel: de verf, het behang en de pvc-vloer. Die horen bij het verbouwbudget en hebben een eigen tabblad. De borg van € 2.190 die we op 8 juli terugkregen, tel ik ook niet als inkomen, want dat was gewoon ons eigen geld. Dit gaat alleen over het verhuizen zelf.
De rekening
- Verhuisdozen: 41 stuks. Er waren er 25 gratis, via Marktplaats en de supermarkt, en 16 kochten we à € 2,49. Samen € 40.
- Tape, noppenfolie, stiften en vuilniszakken: € 46.
- Een bus van 12 m³ voor één dag, inclusief kilometers: € 139.
- Pizza en drinken voor zes vrienden, Jesse en onszelf: € 128.
- Bedankjes voor de vrienden, een fles wijn of een bon: € 90.
- Een nieuwe wasmachine: € 489.
- Een combimagnetron: € 229.
Samen € 1.161. Daar komt een maand dubbele woonlasten bij: we kregen de sleutel op 16 mei en de huur liep door tot 30 juni, dus in juni betaalden we € 1.095 huur naast de hypotheek. Alles bij elkaar € 2.256. Trek ik daar de € 212 vanaf die we op Koningsdag op de vrijmarkt ophaalden met spullen die niet mee hoefden, dan blijft er € 2.044 over.
De twee posten die pijn deden
De wasmachine was onze eigen schuld. De oude was zeven jaar oud en deed het prima, maar de transportbouten waren we jaren geleden kwijtgeraakt. Die draai je in de achterkant, zodat de trommel onderweg niet heen en weer slaat. Wij hebben hem zonder in de bus gezet. De eerste was in het nieuwe huis klonk alsof er een fiets in de trommel zat, en er lag water op de vloer. Bram schroefde het achterpaneel eraf, keek naar de ophanging van de trommel en zei dat dit niet meer goed kwam. Een losse set transportbouten kost bijna niets. Dat weet ik nu.
De combimagnetron was een ander verhaal. De ingebouwde oven in de oude keuken deed het niet, en een nieuwe inbouwoven paste niet in de nis van een keuken uit 1994. Iets laten aanpassen aan een keuken die er volgend jaar waarschijnlijk uit gaat, voelde als geld weggooien. Dus kwam er een combimagnetron op het aanrecht, die later gewoon mee kan.
En die maand dubbele huur was een keuze. We wilden pas opzeggen als de sleutel echt in onze hand lag, en met een opzegtermijn van een maand kwam dat neer op juni dubbel. Krapper had gekund, maar dan hadden we het behang, de verf en de vloer in een paar weekenden moeten persen.
Wat ik anders zou doen
Transportbouten, dus. Verder valt er weinig te halen. Twee pizza’s per persoon was royaal, Jesse nam de restjes mee, en de bus hadden we misschien een uur eerder terug kunnen brengen. Dat is bij elkaar een paar tientjes. De echte kosten zitten niet in tape en dozen, maar in wat er onderweg kapotgaat en in de overlap van huur en hypotheek.
Moos kostte niets. Hij logeerde die dag bij Femke en lag volgens haar de hele middag op Daans bed, waar hij officieel niet mocht komen. Een rekening heeft ze nooit gestuurd. Ik ben haar nog een taart schuldig, het liefst een die aan beide kanten even bruin is.
