Twee ogen. Dat was drie dagen lang ongeveer alles wat we van Moos zagen: twee ogen in het donker onder het bed, en 's ochtends een leeg etensbakje als bewijs dat hij er 's nachts onder vandaan was gekomen. Moos is een rood-witte kater van zes. Hij woont al zijn hele leven bij mij en had nog nooit een andere vloer gezien dan die van ons appartement in Stadshagen.
Inmiddels, bijna twee weken na de verhuizing, ligt hij elke middag op de vensterbank in de woonkamer. Dit is wat we deden om het voor hem zo rustig mogelijk te houden, en wat ik achteraf anders zou doen.
De verhuisdag bij Femke
Een verhuisdag is voor een kat ongeveer het ergste wat er bestaat: deuren die openstaan, vreemde mensen, en alles wat naar thuis ruikt verdwijnt in dozen. Moos ging daarom op vrijdagavond al naar mijn zus Femke in Kampen. Hij kreeg daar een eigen kamer, met zijn eigen kattenbak, een zakje van zijn eigen brokjes en het dekentje dat altijd op onze bank lag. Mijn neefjes Daan en Siem mochten kijken maar niet aaien, wat voor hen bijna net zo zwaar was als voor hem. Hij at er niets en zat de hele dag achter het gordijn, maar hij zat er veilig.
Zaterdagavond om 20.40 uur brachten Femke en Joost hem in de reismand naar Zwolle-Noord. Toen stond alles al binnen en was de voordeur dicht.
Eerst één kamer, dan één verdieping
We hadden gelezen dat je een kat in een nieuw huis het beste eerst één ruimte geeft, en dat hebben we gedaan. De eerste dagen had Moos alleen de slaapkamer, met de deur dicht, zijn bak in de hoek, eten en water bij het raam en een ongewassen T-shirt van Bram op de grond. Onder het bed zat hij drie dagen. We hebben hem er niet onder vandaan gehaald. "Hij komt wel als hij honger heeft," zei Bram, en dat klopte: om drie uur 's nachts hoorden we hem eten.
Op dinsdag werkte ik thuis, aan een klaptafel in de kleine kamer naast de slaapkamer, met beide deuren open. Rond twee uur 's middags stond hij ineens in de deuropening. Vanaf toen mocht hij de hele bovenverdieping in, met de deur van de woonkamer en de voordeur beneden altijd dicht. In de slaapkamer stond een verdamper met kattenferomonen, € 22. Of die iets deed, weet ik niet. Mij hielp hij in elk geval.
De vensterbank
Na een week, op zaterdag 28 juni, gingen beneden de deuren open. Hij deed er een hele avond over om de trap af te komen, tree voor tree, met lange pauzes. De volgende ochtend lag hij op de vensterbank aan de achterkant van de woonkamer, op het zuidwesten, waar 's middags de zon op staat. Vanaf daar ziet hij de tuin, de merels op de schutting en de peuter van de buren die met een gieter rondloopt. Het werd meteen zijn plek.
Naar buiten mag hij nog niet. In het appartement had hij alleen een balkon met een net ervoor, en we weten nog niet of we hem de tuin in laten. Eerst moet hij dit huis als thuis zien.
Wat ik anders zou doen
Ik zou zijn eten, bak, korrels, schepje en dekentje in één aparte doos stoppen die niet in de bus gaat. Nu was het zakje in Kampen blijven liggen, zat de grote zak met zijn vaste brokjes in een doos met "keuken" erop, en kreeg hij de eerste avond een ander merk uit de supermarkt. Dat merkten we aan de kattenbak. En ik zou de ramen boven dicht houden, ook op warme avonden. Een kiepraam is voor katten gevaarlijker dan het lijkt, en een kat in een nieuw huis zoekt elke opening op.
Terwijl ik dit typ, ligt hij weer op die vensterbank, met zijn rug naar de kamer en zijn neus tegen het glas. Hij heeft in twee weken besloten dat dit huis van hem is. Wij mogen er wonen.
