"Jullie zijn dus de nieuwe," zei Gerda. We stonden nog geen vijf minuten op de stoep, op 16 mei, met de sleutel net in mijn hand en een emmer schoonmaakspullen aan Brams arm. Ze woont links van ons, al veertig jaar, en binnen tien minuten wisten we wie hier voor ons hadden gewoond, wanneer de keuken erin was gekomen (1994, "toen was hij nog mooi") en dat de dakgoot achter al jaren lekte. "Dat heb ik ze ook gezegd."
In een rijtjeshuis woon je letterlijk tegen je buren aan. We horen het journaal van Gerda om acht uur, en rechts van ons wordt Noor, de dochter van Sanne en Youssef, elke ochtend rond half zeven wakker. Ze is twee en vindt dat de hele straat dat mag weten. Andersom horen zij ons ook, en met Brams diensten zijn wij niet altijd op normale tijden wakker. Kennismaken voelde daarom niet als beleefdheid, maar als iets wat gewoon moest.
Een kaartje en twee appeltaarten
Voordat we gingen klussen, stopten we bij allebei een kaartje in de bus: wie we waren, dat we de komende weken behang gingen stomen en een vloer gingen leggen, en mijn telefoonnummer voor als het te veel werd. Niemand heeft gebeld. Youssef zei later dat hij het boren nauwelijks hoorde boven Noor uit.
Een paar weken na de verhuizing bakte ik twee appeltaarten. De oven in onze oude keuken doet het niet, dus het werd mijn eerste taart uit de combimagnetron, en die was aan één kant duidelijk bruiner dan aan de andere. De mooiste ging naar Gerda. Ze nam een hap terwijl ik er nog stond en zei: "Iets te lang erin, maar lekker." Bij Gerda is dat een compliment, heb ik inmiddels geleerd.
Sanne en Youssef nodigden ons de zaterdag erna uit voor een drankje in hun tuin. We zaten tot na tienen buiten, Noor liet ons al haar knuffels zien, één voor één, en aan het eind van de avond hadden we elkaars telefoonnummer en een reservesleutel uitgewisseld. Gerda heeft er inmiddels ook een, voor als we weg zijn en Moos eten nodig heeft.
Afspraken over de schutting
Tussen ons en Sanne en Youssef staat een houten schutting van een jaar of vijftien oud. De meeste palen zijn nog goed, maar de derde vanaf het huis is onderaan rot en hangt een paar centimeter naar onze kant. Daar begonnen we die avond over, met een biertje in de hand, wat precies de goede manier bleek.
De afspraak: alles aan die schutting delen we half om half. Voor nu hebben Bram en Youssef een schoor tegen de paal gezet. "Die staat wel tot het voorjaar," zei Bram, "als niemand ertegenaan leunt." Dan vervangen ze hem samen. Met Gerda was het korter: haar man heeft haar schutting ooit neergezet, en ze vindt het prima als wij er aan onze kant iets tegenaan laten groeien, zolang het niet over de bovenkant komt.
En de ladder
In juli wilde Bram zelf zien hoe erg het met die dakgoot was, voordat de dakdekker kwam. Wij hadden alleen een huishoudtrapje. Youssef heeft een lange reformladder, en die stond een kwartier later in onze tuin. Ik hield hem onderaan vast, en sindsdien hebben we een regel: niemand op de ladder als de ander niet thuis is. Bram zag meteen waar de naad van de goot openstond, waardoor het gesprek met de dakdekker kort was en de rekening duidelijk: € 480.
Die ladder hebben we daarna nog twee keer geleend; een eigen ladder staat op mijn lijstje. Bram heeft bij Youssef een lamp opgehangen en bij Gerda een klemmende keukendeur bijgeschaafd. Gerda neemt onze pakketjes aan en Sanne appt als er een vreemde kat door onze tuin loopt. Het is geen vriendschap van jaren, maar het is meer dan ik in bijna vijf jaar Stadshagen heb opgebouwd met de mensen op mijn verdieping.
