Tien over twaalf, en de magnetron piept. Dan weet ik dat Bram thuis is van een late dienst. Hij staat nog in zijn jas in de keuken en eet een bakje pasta dat ik om half zeven voor hem opzij heb gezet. Als ik nog wakker ben, ga ik erbij op het aanrecht zitten. Op zo'n dag is dat ons avondeten samen: twintig minuten, ruim na middernacht. Gisteren werd ik 31 en had hij ook laat, dus de taart werd om kwart over twaalf aangesneden. Smaakte prima.
Het rooster op de koelkast
Bram werkt in Isala in ploegendiensten: vroeg, laat en nacht, en geregeld in het weekend. Zijn rooster komt een paar weken vooruit, en op zondagavond zetten we de week op een whiteboardje op de koelkast. Per dag een letter, V, L of N, en daaronder wat we eten. Dat klinkt strakker dan het is. Het gaat er vooral om dat we niet om zes uur allebei in de koelkast staan te staren.
Na een paar jaar samenwonen is er een vast patroon. Bij een vroege dienst is Bram om vier uur thuis en kookt hij. Hij kookt beter dan ik en weet dat. Bij een late dienst eet ik alleen en kook ik dubbel: een bakje voor als hij thuiskomt en een voor zijn pauze de volgende dag. Voor een nachtdienst eten we om zes uur samen warm, slaapt hij nog een paar uur en gaat hij met boterhammen en iets uit de vriezer de deur uit. Na een nacht ontbijt hij om twee uur ’s middags en eet hij om half zeven gewoon met mij mee. En aan het eind van de maand, als ik met de loonstroken zit en later thuis ben, is het zijn beurt of die van de vriezer.
Drie laatjes vriezer
Sinds de oude vriezer uit de schuur in januari is verkocht, hebben we alleen de drie laatjes in de koelkast. Dat dwingt tot kiezen. Er ligt altijd soep in bakjes van één portie, gehaktballetjes in tomatensaus, brood, een zak spinazie en een zak gesneden prei. Elk bakje krijgt een stukje schilderstape met wat erin zit en de datum. Dat doe ik sinds de nacht dat Bram om drie uur in de pauzeruimte een bakje opende waarin ik pompoensoep dacht te hebben. Het was appelmoes.
Over twee weken, op maandag 23 maart, gaat onze oude keuken eruit, en dan wordt het een week of vijf behelpen. We koken nu dus vooruit, en het past allemaal net niet. Ik heb even gemopperd over die verkochte vriezer. Bram, droog: ‘Die stond in de schuur. Daar liep toch niemand heen.’ Hij heeft gelijk, en ik mis hem toch een beetje.
Drie maaltijden die altijd werken
- Rode-linzensoep met kokos. Een ui, een blik tomaten, 250 gram rode linzen, een blik kokosmelk, kerriepoeder en aan het eind een handvol spinazie. Zes porties voor nog geen € 6. Vriest goed in, is in vier minuten warm, en Bram drinkt hem om drie uur ’s nachts uit een thermosbeker.
- Pastasalade voor de nacht. Penne, pesto, kip en cherrytomaatjes, met wat rucola erdoor. Koud lekker, dus geen gedoe met de magnetron in de pauzeruimte. Ik maak er meteen drie bakjes van.
- Stamppot als hij vrij is. Boerenkool of zuurkool met rookworst, zoals bij zijn moeder in Dalfsen. Een grote pan op zijn vrije dag, en de rest later in de week als niemand zin heeft om te koken. Het boerenkoolseizoen is bijna voorbij, daarna wordt het andijvie.
Wat ik ervan geleerd heb: samen eten hoeft niet om zes uur. Het hoeft niet eens aan tafel. Als er maar iets klaarstaat wat de ander lekker vindt, met een etiket dat klopt.
Vanavond staat er weer een L op het bord. Linzensoep dus, en een bakje voor na twaalven.
