Om kwart over zes hoorde ik onder ons balkon de eerste tafelpoten over de stoeptegels schrapen. Koningsdag, zaterdag 26 april. Ik had de wekker op zeven uur gezet en vond dat vroeg. Op de vrijmarkt in Stadshagen dachten ze daar anders over.
In juni verhuizen we naar ons huis in Zwolle-Noord, en ik had me voorgenomen niets mee te nemen wat we het afgelopen jaar niet hadden gebruikt. Dat leverde drie volle IKEA-tassen op, vier dozen, een fiets en een witte boekenkast. De vrijmarkt moest daar zoveel mogelijk van opruimen, het liefst tegen betaling.
Een kleed op de stoep
Om half acht lag ons kleed op de stoep bij de ingang van ons blok. Het was koud, ik had twee truien aan en een thermoskan koffie die om negen uur al leeg was. Bram had een late dienst, dus hij kon tot half twee mee. Hij sjouwde, ik plakte prijsjes. Mijn methode: overal een prijs op, maar alles mag voor minder. Bij de boeken een bordje: € 1 per stuk, drie voor € 2.
Mijn eerste fout maakte ik om tien over half acht. Er kwam een man met een bolderkar langs die de twee klapstoelen en het balkontafeltje wilde hebben. Ik vroeg € 45 voor alles en hij zei meteen ja. Om elf uur zag ik dezelfde set drie straten verderop op een ander kleed staan, voor € 70. Fout twee: geen wisselgeld. Het eerste briefje van twintig moest ik wisselen bij de vrouw van het kleed naast ons, die een schoenendoos vol munten bij zich had. Zij deed dit duidelijk niet voor het eerst.
Rond tien uur legde ze me ook nog even uit wat wél werkt: spullen in een doos verkopen slecht, spullen die los op het kleed liggen goed. Toen ik de kleding uit de IKEA-tassen haalde en per stuk neerlegde, ging het ineens hard. Om twaalf uur haalde Bram twee oranje tompoucen bij de supermarkt, die we op de stoeprand opaten terwijl een vrouw drie keer om de staande lamp heen liep en hem toen toch kocht.
Wat we verkochten
- Ruim veertig boeken: € 34
- Kleding, vooral van mij: € 41
- Twee klapstoelen en het balkontafeltje: € 45
- Keukenspullen (een fonduestel, een wok, een tweede waterkoker en drie taartvormen): € 28
- Mijn oude fiets: € 25
- Een staande lamp: € 15
- Spellen en puzzels: € 14
- De bak met "alles 50 cent": € 9
- Een doos kabels: € 1
Samen € 212. Die doos kabels verdient een eervolle vermelding. Er zaten opladers in van telefoons die we allang niet meer hebben, een scartkabel en een paar dingen waarvan we allebei niet wisten waar ze bij hoorden. Een jongen van een jaar of twaalf gaf er een euro voor en liep er heel tevreden mee weg. Ik hoop dat hij weet wat hij ermee moet, want wij wisten het niet.
Wat er naar de kringloop ging
De witte boekenkast wilde niemand hebben. Twee mensen vroegen of hij massief was. Nee. Daarna liepen ze door. Hetzelfde gold voor een doos wijnglazen, een dekbed, een stapel fotolijstjes en ongeveer de helft van de boeken. Om drie uur heb ik alles wat over was teruggezet in onze berging beneden.
Dinsdagochtend kwam de kringloop de kast ophalen, gratis, met twee mannen en een busje. De rest bracht ik zelf, in twee ritten, met de fiets en de IKEA-tassen. Op de afdeling boeken stonden al drie titels die ik ook in mijn tas had, ingeleverd door iemand anders. Dat zegt misschien iets over hoe bijzonder mijn boekenkast was.
De € 212 staat als eerste plusregel in de huis-sheet, op het tabblad "verhuizing". Alles daaronder is min. Het voelt als een klein, eerlijk verdiend voorschot op de verhuisbus, en als drie dozen minder om in te pakken.
