In doos 17 zit een kat. Moos heeft de afgelopen weken elke doos uitgeprobeerd die openstond, maar deze, een bananendoos met een handgat aan de zijkant, is zijn favoriet. Hij ligt erin met zijn kop door het gat en kijkt ons aan alsof wíj in de weg staan.
Doos 17 is er een van 41. In maart schatte ik dat we er 25 nodig hadden; dat leek me ruim voor een appartement van 62 m². Toen ik eind april kast voor kast ging tellen, kwam ik op 41. Inmiddels staan ze er allemaal, en 23 zijn al dicht.
Waarom 25 er 41 werden
Mijn eerste schatting was een gevoel: een kamer is vijf dozen, we hebben vier ruimtes, plus wat extra. Wat ik vergat: de berging beneden, de bovenste planken van de kasten, de gangkast met alles wat je één keer per jaar gebruikt, en de boeken. Vooral de boeken. Die gaan in kleine dozen, dus daar heb je er meer van nodig dan je denkt, zelfs na een vrijmarkt.
Wat beter werkte: per kast schatten. Ik liep met een notitieblok door het appartement, deed elke kast open en schreef op hoeveel dozen erin zouden gaan. De keukenkastjes waren samen zeven dozen, de boekenkast vijf, de kledingkast zes. Met de berging, het balkon en alle losse spullen erbij kwam ik op 41.
Waar we ze vandaan haalden
- Marktplaats: 14 dozen, gratis. Een stel in Assendorp was net verhuisd en gaf ze weg, met een halve rol noppenfolie erbij. Ik heb ze in twee keer op de fiets opgehaald, plat onder de snelbinders.
- De supermarkt: 8 bananendozen. Gewoon 's ochtends vragen aan de vakkenvullers. Ze zijn stevig, hebben handgaten en zijn perfect voor boeken. Nadeel: er zit geen deksel op, dus stapelen gaat alleen met tape eroverheen.
- Kantoor: 3 archiefdozen. Die bleven over na een opruimactie in ons archief.
- De bouwmarkt: 16 dozen à € 2,49. Samen € 40. Voor het servies en de glazen wilde ik stevige dozen van dezelfde maat met een deksel, en die vond ik nergens gratis.
Daarnaast gaven we € 46 uit aan tape, een afroller, dikke stiften, gekleurde stickers en een extra rol noppenfolie. Die afroller van € 9 is tot nu toe de beste aankoop van de hele verhuizing. Bram heeft er een avond lang demonstratief stroken mee afgescheurd, omdat hij het geluid zo lekker vond.
Hoe we inpakken
Zwaar spul in kleine dozen, licht spul in grote. Een grote doos vol boeken krijg je niet meer van de grond, en hij scheurt. Dat weet ik omdat het gebeurde: mijn eerste boekendoos had maar één strook tape over de bodem en zakte bij het optillen gewoon open, in de gang, op mijn tenen. Sindsdien gaat er een kruis van tape over elke bodem en een extra strook langs de randen.
Elke doos krijgt een nummer, een gekleurde sticker per kamer en een korte omschrijving, op de zijkant en niet op het deksel. Als de dozen gestapeld staan, zie je het deksel niet. In mijn telefoon staat een lijstje: doos 1 tot en met 41, kamer, inhoud. Dat klinkt overdreven, maar ik heb al twee keer iets teruggevonden zonder drie dozen open te maken.
Wat ik niet meer zou doen: alle dozen in één keer in huis halen. De dozen van Marktplaats stonden twee weken plat tegen de muur in de gang, en elke keer dat iemand de jas pakte, viel de stapel om. Haal ze in porties, zodra je ze echt gaat vullen.
Eén doos gaat als laatste dicht en als eerste weer open: waterkoker, koffie, wc-papier, opladers, een schaar, vier borden, kattenvoer en twee bakjes.
Over tien dagen krijgen we de sleutel, over zes weken komt de verhuisbus. Doos 17 gaat als allerlaatste dicht. Dat heb ik Moos nog niet verteld.
