Piep, piep, piep. Om 7.42 uur reed Bram de gehuurde bus achteruit tot vlak voor de ingang van ons complex in Stadshagen, en ik stond op de stoep met een tray koffie en een lijstje. Zaterdag 21 juni, verhuisdag. Om acht uur kwamen de eerste vrienden, om tien over acht de laatste, en om 16.50 uur stond de laatste doos in Zwolle-Noord.
Ik heb die dag bijgehouden wat ik kon bijhouden: uren, ritten en bedragen. Hier is het verslag.
Een bus van 12 m³ en twee ritten
De bus kostte € 139 voor één dag, kilometers inbegrepen. Ik had een grotere gewild, maar toen ik eindelijk belde, was die voor 21 juni al weg. Met 12 m³ werden het twee ritten. Achteraf was dat niet eens erg: tussen Stadshagen en ons huis zit nog geen kwartier rijden, en tijdens de tweede rit konden de mensen aan de nieuwe kant de eerste lading al naar de goede kamers sjouwen. In totaal reden we 38 kilometer. Om 17.40 uur leverden we de bus leeg en geveegd weer in.
Zes vrienden, Jesse en een lift
We waren met negen: zes vrienden, Brams broer Jesse, Bram en ik. Moos zat sinds vrijdagavond bij mijn zus Femke in Kampen, wat iedereen rust scheelde, hemzelf voorop. In het appartement werkten we in drie ploegen: twee mensen boven die de lift volzetten, twee beneden die hem leeghaalden en de rest in en om de bus. In de lift passen vier dozen en één persoon. De bank paste er niet in en ging drie verdiepingen via de trap naar beneden. Dat kostte twintig minuten en een geschaafde knokkel van Jesse.
Lunch was om half een: pizza's, op de vloer van een half leeg appartement. Avondeten om half zeven: weer pizza's, op de vloer van een vol huis. Twee pizza's per persoon was de afspraak, en die hebben we gehaald. Omdat we bij een afhaalactie bestelden, kostten pizza en drinken samen € 128.
Een trap die smaller was dan gedacht
Ik had de trap in ons huis gemeten: 74 centimeter breed. Wat ik niet had gemeten, was de kwartslag bovenaan en de hoogte daarboven. Onze kledingkast van twee meter kwam tot halverwege en geen centimeter verder. Bram en Jesse hebben hem in de hal uit elkaar gehaald en boven weer opgebouwd, en dat kostte anderhalf uur waarin iedereen om hen heen moest. Het bed hadden we al in Stadshagen uit elkaar gehaald, en ergens die dag is het zakje met de boutjes verdwenen. Dat is een verhaal voor een andere keer.
Mijn les: meet niet alleen de trap, maar loop ook een keer met een stuk karton op de maat van je grootste kast naar boven. Klinkt overdreven. Scheelt anderhalf uur.
In uren en euro's
Van acht uur 's ochtends tot vijf uur 's middags met negen mensen is ruim tachtig manuren. De dag zelf kostte ons € 357: de bus (€ 139), pizza en drinken (€ 128) en voor iedereen die hielp een fles wijn met een kaartje (€ 90), die ik deze week heb rondgebracht. Met de gekochte dozen (€ 40) en tape en ander materiaal (€ 46) erbij kom je op € 443.
Het duurste moment kwam twee dagen later. Op maandag zette ik de eerste was aan, en na tien minuten maakte de wasmachine een geluid dat ik nooit meer wil horen. We hadden de trommel voor het vervoer niet vastgezet. Een nieuwe kostte € 489. En toen Jesse op zaterdagavond om negen uur de laatste pizza wilde opwarmen, bleek de oven in de keuken uit 1994 het niet te doen. Een combimagnetron: € 229. Daarmee staat de teller voor de hele verhuizing op € 1.161, en dan reken ik de dubbele huur van juni nog niet mee.
Jesse zei bij het afscheid dat hij bij een volgende verhuizing helaas niet kan. "Er komt geen volgende," zei Bram.
