Ding. Zo klinkt de lift als hij op de derde verdieping stopt, en zo klonk hij ook op de dag dat we hier in september 2020 met een volgeladen huurbusje voor de deur stonden. Midden in coronatijd, met mondkapjes op, verhuisdozen in de lift en alle buren netjes achter hun eigen deur. Ik hoorde hem net weer, toen ik met de boodschappen naar boven ging, en ineens dacht ik: dit geluid ga ik missen.
We hebben nog geen huis. We hebben nog niet eens een huis bekeken. Maar sinds we besloten hebben dat we gaan kopen, kijk ik anders naar dit appartement, als naar iets wat ophoudt. Voordat ik er alleen nog maar kritisch naar kan kijken, wil ik opschrijven wat er goed aan is.
Een balkon van twee bij vier
Acht vierkante meter, en we hebben er bijna alles gedaan wat je in een tuin kunt doen. Ontbijten op zaterdagochtend in juni. Tomaten in twee bakken, waarvan er in vier zomers precies één echt goed lukte. Een klaptafeltje, twee stoeltjes en een kattennet, want Moos vindt dat het balkon van hem is en kent geen hoogtevrees. In de zomer ligt hij er hele middagen op een kussen dat ooit van ons was.
Vanaf het balkon kijk je over de daken van Stadshagen. Het is geen bijzonder uitzicht, maar je ziet wel veel lucht. In de herfst trekken de ganzen over richting het Zwarte Water, en bij onweer zitten we binnen achter het glas te kijken alsof het televisie is. Ik ga de lucht missen. In een gewoon huis in een gewone straat kijk je vooral naar de overkant.
Een lift die altijd werkte, en buren die we nooit zagen
De lift heeft het in vier jaar geen dag laten afweten. Hij heeft alles naar boven gebracht: kratten water, een kerstboom, de nieuwe matras, mij met griep, Bram na een nachtdienst die tegen de spiegel in slaap leek te vallen. Ik besef pas nu hoeveel ik zonder nadenken in die lift heb gezet.
Het appartement zelf is 62 m², en dat merk je als we allebei thuis zijn en Bram overdag moet slapen. Maar klein is ook overzichtelijk. In twintig minuten is alles gestofzuigd, de verwarming hoeft nooit hard, en ik weet van elk ding in huis precies waar het ligt. Het is ook het eerste huis dat we samen hebben ingericht, met de oude eettafel van mijn ouders en een kast die we drie keer van muur hebben gewisseld.
De buren zijn een ander verhaal. Er wonen twaalf huishoudens in onze opgang, en van de meeste ken ik alleen de naam op de brievenbus. We groeten in de lift, we nemen pakketjes voor elkaar aan, en op zondagochtend hoor ik de wasmachine van de bovenburen. Dat is het.
In het begin vond ik dat een beetje treurig. Inmiddels vind ik het vooral rustig. Niemand die vindt dat je je heg moet snoeien, want er is geen heg.
Wat ik niet ga missen
Om het eerlijk te houden: er is ook genoeg wat ik graag achterlaat. De gedeelde fietsenkelder, waar mijn fiets elke week ergens anders staat dan waar ik hem neerzette. De witte muren die wit moesten blijven. De afzuigkap die alleen kan kiezen tussen fluisteren en opstijgen. En het gevoel dat je eigenlijk logeert, ook na vier jaar, omdat alles wat kapotgaat het probleem van iemand anders is.
Dat laatste is natuurlijk ook precies wat ik ga missen. Toen vorig jaar de kraan in de badkamer lekte, stuurde ik een mail en stond er twee dagen later een monteur. Kosten voor ons: nul euro en tien minuten van mijn tijd. Straks bel ik niet de verhuurder, maar zoek ik zelf een loodgieter, of kijkt Bram eerst een filmpje. Ik weet nog niet welke van de twee ik spannender vind.
Gisteren rond half vijf heb ik vanaf het balkon een foto gemaakt van de daken, met de lucht er roze boven. Voor later, als we ergens tegen een schutting aankijken en ik even vergeten ben waarom we dit wilden.
