‘Ik moet jullie helaas teleurstellen.’ Verder dan die zin had de makelaar eigenlijk niet hoeven komen. Het was woensdag 22 januari, tien over vier, en ik zat op kantoor midden in de jaaropgaven, met een koptelefoon op en dertig tabbladen open. Ik liep met mijn telefoon naar het trappenhuis, omdat het daar stil is, en hoorde de rest van het gesprek aan terwijl ik naar een poster over brandveiligheid staarde.
Ons bod
Het ging om het hoekhuis in Assendorp waar ik twee weken geleden over schreef: jaren dertig, glas-in-lood, een trap die op de goede manier kraakt. Vraagprijs € 325.000. We hebben het hele weekend voor de deadline over het bod gepraat, aan tafel, in bed, op de fiets. We kwamen uit op € 335.000, dus € 10.000 boven de vraagprijs. Dat voelde ruim. Het was meer dan we in november ooit dachten te gaan bieden, het was het hoogste bedrag waarbij we nog een fatsoenlijke buffer overhielden, en het was een rond, zelfverzekerd getal.
Daarbij: een financieringsvoorbehoud van zes weken, omdat dat ons veilig leek, en een voorbehoud voor een bouwkundige keuring. Maandag om 11.52 uur ging het formulier de deur uit. Daarna begon het wachten.
Dertien bieders en € 371.000
Er waren dertien biedingen binnengekomen, vertelde de makelaar. Ik vroeg of hij kon zeggen waar het huis voor wegging. Hij aarzelde even en zei toen: € 371.000. Dat is € 46.000 boven de vraagprijs, en € 36.000 boven ons bod.
Het verschil tussen ons en de winnaar was groter dan het verschil tussen ons en de vraagprijs. Ik heb dat getal in het trappenhuis een paar keer in mijn hoofd herhaald, alsof het dan kleiner werd.
Thuis ben ik meteen gaan rekenen, want zo werk ik nu eenmaal. Hadden wij € 371.000 kunnen bieden? Nee. Met onze leenruimte van rond de € 342.000 hadden we er bijna € 30.000 eigen geld in moeten stoppen, plus de kosten koper. Dat is al ons spaargeld en geen euro buffer.
Zelfs als we het hadden gewild, hadden we het niet gekund. Dat was vreemd genoeg geruststellend. We hebben dit huis niet verloren door een verkeerde keuze, maar omdat het in deze markt simpelweg buiten ons bereik lag.
Wat we anders gaan doen
Ten eerste: de vraagprijs zegt weinig. In Assendorp is het eerder een openingszin. Vanaf nu kijk ik eerst wat vergelijkbare huizen in dezelfde buurt het afgelopen halfjaar hebben opgebracht, en reken ik vanaf daar. Via het Kadaster kun je voor een paar euro opvragen waarvoor een huis is verkocht, en met wat geduld vind je zo een stuk of vijf vergelijkbare huizen. Dat wordt een nieuw tabblad.
Ten tweede: we gaan meer meegeven dan alleen een bedrag. Bij ons bod stonden de voorbehouden en verder niets. Geen woord over de overdrachtsdatum, terwijl wij daar heel flexibel in zijn. Een verkoper die zelf nog een huis moet vinden, vindt dat misschien net zo belangrijk als een paar duizend euro. En zes weken financieringsvoorbehoud is in deze markt lang; de adviseur had al gezegd dat het korter kon.
Ten derde, en dat is de moeilijkste: niet al gaan inrichten voordat het van je is. Ik had in mijn hoofd de bank al onder het raam met glas-in-lood gezet. Dat maakte het telefoontje een stuk zwaarder dan nodig.
‘Dan was het niet ons huis,’ zei Bram die avond, terwijl hij de pan pasta op tafel zette. Dat is precies wat iedereen zegt als je overboden bent, en ik had er eigenlijk geen zin in. Het hielp toch een beetje.
