Het was droog. Dat was het eerste waar ik op lette toen de wekker op vrijdag 16 mei om 6.45 uur ging, alsof een bui de overdracht nog kon tegenhouden. Sinds half maart had ik het weer voor die dag zeker twintig keer opgezocht. Bram had de avond ervoor een late dienst gehad en sliep nog, met één arm over zijn ogen.
In mijn agenda stonden al weken drie tijden: 9.00 uur eindinspectie, 11.30 uur notaris, 12.15 uur sleutel. Zo ging het ook ongeveer. Alleen zaten er tussen die drie tijden een paar dingen die niemand ons had verteld.
9.00 uur: nog één keer door het huis
De makelaar van de verkopers stond al op de stoep, met een klembord en een rol vuilniszakken onder zijn arm. Het huis was leeg, op het bloemetjesbehang en een paar gordijnrails na. We liepen alles langs: kranen open, wc doortrekken, de warme kraan in de keuken laten lopen tot het water heet werd, zodat we wisten dat de ketel op zolder het deed. Ramen open en dicht, de achterdeur, het luik naar zolder met dat ijzeren haakje.
Bij de schuur achter in de tuin bleven we even staan. Die zat op slot. "De sleutel zit bij de rest," zei de makelaar, en wij knikten, want waarom zou je daaraan twijfelen. Daarna de meterkast: hij schreef de stand van de stroommeter en de watermeter op zijn formulier, ik maakte er foto's van. Om 9.25 uur zetten we onze handtekeningen en stonden we weer buiten.
11.30 uur: lezen, tekenen, wachten
Bij de notaris kregen we koffie in kopjes die te klein waren voor hoe zenuwachtig ik was. Eerst de akte van levering, daarna de hypotheekakte. De notaris las de belangrijkste stukken hardop voor en vroeg twee keer of we alles begrepen. Dat dachten we wel. We tekenden met een pen die het bij Bram pas bij de tweede poging deed.
Het geld stond al klaar: de bank had het hypotheekbedrag naar de notaris overgemaakt en wij hadden die week onze eigen inbreng gestort. Toch duurde het tot 12.15 uur voordat alles rond was en een van de verkopers een sleutelbos over tafel schoof. Drie sleutels voor de voordeur, twee voor de achterdeur. Geen sleutel voor de schuur.
Een lege meterkast
De makelaar beloofde het na te vragen. Wij reden naar Zwolle-Noord, deden om 12.50 uur voor het eerst zelf de voordeur open en liepen meteen naar de meterkast, ik weet eigenlijk niet waarom. Hij was leeg. Geen handleidingen, geen stickers bij de groepen, zelfs geen lampje in de fitting. Alleen de oude groepenkast met vier groepen waar de keurder in maart al over begon, een draaischijfmeter waarvan de schijf stilstond, want er stond niets aan, en laag in de hoek de gasmeter.
Om 14.05 uur belde de makelaar terug. "Hij hangt in de meterkast, linksboven." Ik scheen met de zaklamp van mijn telefoon omhoog en daar hing hij, aan een spijkertje achter een leiding, met een kartonnen label waarop in vervaagde balpen "schuur" stond. Zo leeg was die meterkast dus niet.
Om 16.40 uur, toen ik de foto's van die ochtend naar onze energieleverancier wilde sturen, zag ik het lege vakje op het formulier. Gas. Niemand had eraan gedacht, wij ook niet. Ik heb de stand alsnog gefotografeerd. Er was die middag hooguit wat warm water gebruikt om onze handen te wassen, dus het verschil zal klein zijn geweest, maar het had netter gekund.
Wat we vergeten waren
- De gasmeter, op het formulier, op het moment zelf. Kijk na de inspectie of alle standen erop staan.
- Vragen waar de sleutel van de schuur is vóór het tekenen, niet erna.
- Een lamp. In de hal en de meterkast zat geen peertje meer.
- Wc-papier, vuilniszakken en iets om op te zitten. We aten die avond friet op de trap.
Om tien uur 's avonds trok Bram, gewoon om te kijken, een reep bloemetjesbehang van de muur in de woonkamer. Er zat nog een laag onder, en daaronder weer iets. Hij keek er een tijdje naar en zei: "Morgen."
