Donderdagmiddag, tien over vier. Ik zat thuis aan de eettafel achter mijn werklaptop toen de makelaar belde, en aan haar "hallo" hoorde ik het al. "Het is helaas niet jullie bod geworden," zei ze. Bram lag in de slaapkamer te slapen na een nachtdienst. Ik heb hem laten liggen.
Het ging om een tussenwoning in Zwolle-Zuid, vraagprijs € 310.000. Een huis uit eind jaren zestig met label D (daar schreef ik vorige week over), een nette keuken en een tuin op het zuiden waar ik in gedachten al een tafel had neergezet. Wij boden € 332.000, mét financieringsvoorbehoud. Een ander stel, ook jong, ook op zoek naar een eerste huis, bood € 341.000 zonder. Dat werd het.
Dit keer wilden we slim bieden
Na Assendorp, waar we € 10.000 boven de vraagprijs boden en het huis voor € 371.000 wegging, wilden we niet nog een keer op gevoel bieden. Dus deden we huiswerk. Ik zocht op hoeveel huizen in Zwolle de afgelopen maanden boven de vraagprijs waren verkocht; de cijfers die ik vond, kwamen gemiddeld uit op zeven à acht procent. Ik belde de makelaar en vroeg hoeveel bezichtigingen er waren geweest (negentien) en tot wanneer we konden bieden (woensdag twaalf uur).
Zo kwamen we op € 332.000: ruim zeven procent erboven, en een bedrag waar we met onze hypotheek en ons spaargeld nog net bij konden. Ik vond het een slim bod. Achteraf was het vooral een gemiddeld bod, en met een gemiddeld bod win je in deze markt geen huis.
Het bod ging dinsdagavond via het biedformulier van de makelaar de deur uit. Halverwege stond een vakje "financieringsvoorbehoud: ja/nee", en ik weet nog dat ik er met de muis een hele tijd boven heb gehangen. Ja. Zes weken. Verzenden. Daarna heb ik de laptop dichtgeklapt en twee afleveringen van een serie gekeken waarvan ik niets meer weet.
Waarom wij het voorbehoud niet lieten vallen
Het verschil zat niet alleen in die € 9.000. Wie zonder financieringsvoorbehoud biedt, kan niet meer kosteloos uit de koop als de hypotheek niet rondkomt. In de meeste koopaktes staat dan een boete van tien procent van de koopsom. Bij ons bod was dat € 33.200 geweest. Dat is bijna al ons spaargeld, en dan hadden we nog steeds geen huis.
Daar kwam een tweede risico bij. Als de taxateur het huis lager waardeert dan je hypotheek, moet je het verschil zelf bijleggen, en hoe hoger je biedt, hoe groter die kans. Brams onregelmatigheidstoeslag telt bij de bank maar voor een deel mee, dus we wisten niet tot op de euro hoe ruim onze financiering zou uitvallen. Zonder vangnet bieden voelde als met je ogen dicht oversteken.
's Avonds, toen Bram wakker was, hebben we er nog lang over gepraat. Hij stond in een pan soep te roeren en zei: "Liever nog een jaar huren dan zo'n gok." Ik was het met hem eens, al deed het pijn om het hardop te horen.
Wat ik nu anders zou doen
Dat andere stel had misschien ouders die konden bijspringen, misschien banen zonder toeslagen, misschien durfden ze gewoon meer. Ik weet het niet en ik ga het ook niet invullen. Wat ik wel weet: wij hebben nooit gevraagd wat de verkopers belangrijk vonden. Achteraf hoorden we dat ze graag snel wilden overdragen en vooral zekerheid zochten. Een kort voorbehoud en een flexibele datum hadden ons bod misschien sterker gemaakt dan een paar duizend euro extra. Ik heb donderdag nog gevraagd of we ons bod mochten aanpassen. Nee: de verkopers hadden het andere stel al gebeld.
En ik zou in gedachten geen tafel meer in een tuin zetten voordat er iets getekend is. Ik was vrijdag chagrijniger dan nodig, en dat lag niet aan de makelaar.
Zaterdag kijken we naar een tussenwoning in Zwolle-Noord, iets lager geprijsd. Deze keer vraag ik vóór het bieden wat de verkopers willen, en niet pas erna.
