"Je koopt een huis uit 1964, niet een huis van vorig jaar." Dat zei de bouwkundige keurder vorige week donderdag om tien over negen, nog voor hij zijn jas uit had, toen ik vroeg of hem al iets was opgevallen. Hij was al via het achterpad langs de tuin gelopen. Er was hem al iets opgevallen.
De keuring kostte € 395, inclusief rapport. Hij was er ruim twee uur. De verkopers waren thuis en zetten koffie, wij liepen met een notitieboekje achter hem aan en Bram mat ondertussen met een rolmaat alle kamers op, want als je er toch bent. Dit zijn de vijf punten die eruit kwamen, en wat we ermee doen.
De vijf bevindingen
- De zinken dakgoot aan de achterkant lekt. Onder de goot zat een donkere streep op het metselwerk, met groene aanslag eromheen, en een van de naden in het zink staat open. Advies: laten repareren door een dakdekker, vóór de herfst.
- De groepenkast is nog uit 1964. Vier groepen, geen aardlekschakelaar. Hij werkt, maar beschermt je niet als er iets misgaat. Advies: laten vervangen door een erkend installateur, zeker voordat we zwaardere apparaten willen aansluiten.
- De spouwmuur is leeg. Met een cameraatje door een open stootvoeg zag hij een spouw van ongeveer vijf centimeter, zonder isolatie. Er is niets kapot, maar je betaalt het elke winter.
- Houtrot in de onderdorpel van de achterdeur. Zijn schroevendraaier ging er zonder moeite een centimeter in. Plaatselijk, het kozijn zelf is nog gezond.
- De kitvoegen in de badkamer zijn op. Zwart, los, en langs het bad op één plek helemaal verdwenen. Daar kan water achter de tegels komen.
Zijn schatting: zo'n € 3.500 voor wat op korte termijn moet gebeuren, en ongeveer € 9.000 in de komende vijf jaar als je gewoon onderhoud meerekent, zoals buitenschilderwerk en die spouw.
Wat er wél goed was
Daar was ik eigenlijk het meest opgelucht over. Sinds het huis met de kruipruimte vol water in januari zag ik bij elke bezichtiging op tegen het kruipluik. De keurder ging erin, voor zover dat gaat in een ruimte van veertig centimeter hoog, en kwam terug met zand op zijn knieën en één woord: "droog". Ook het dak, de pannen en de zolder boven het luik met de haak waren in orde, en er zaten geen scheuren in de muren die hem zorgen baarden.
De cv-ketel uit 2011 doet het, al vroeg hij naar een onderhoudsboekje dat er niet bleek te zijn. De badkamer is van 1987 en ziet er ook precies zo uit, maar is verder droog. Dat laatste vind ik belangrijker dan de kleur van de tegels, al is die kleur (zalm met een vleug beige) wel iets waar ik nog aan moet wennen.
Wat we ermee doen
We hebben niet over de prijs onderhandeld. De punten pasten bij wat we bij de bezichtiging al zagen en bij wat je van een huis uit 1964 mag verwachten, en daar hielden we bij het bieden al rekening mee. Wat de keuring ons vooral oplevert, is een volgorde.
De kit en de dorpel doen we zelf, in de weken na de sleutel. Bram keek één keer naar die dorpel en besloot dat hij het met epoxy kon oplossen; zijn vader was timmerman, dus ik geloof hem. De dakgoot moet vóór de herfst, dus deze lente ga ik een dakdekker zoeken. De groepenkast moet eruit voordat we ooit aan een andere keuken beginnen. En de spouw is iets voor de winter, als ik heb uitgezocht wat het kost en welke subsidie er dan is.
Wat ik anders zou doen: een lijstje met vragen meenemen. De helft bedacht ik pas op de fiets naar huis. En na bod twee heb ik even serieus overwogen om de keuring over te slaan, om sneller te kunnen zijn. Dat had € 395 gescheeld en ons een stuk minder rustig laten slapen.
Het rapport telt 34 pagina's en staat nu als tabblad "Keuring" in de huis-sheet: vijf regels, een schatting per punt en een kolom "gedaan" die nog helemaal leeg is. € 395 voor een lijst waar we de komende jaren mee vooruit kunnen. Tot nu toe zijn het de best bestede euro's van deze hele aankoop.
