"Ik zit hier prima," zei Jesse op eerste kerstdag, op een krukje uit de badkamer, met zijn knieën tegen de onderkant van onze oude eettafel. Hij zat niet prima. We aten met acht man aan twee tafels die tegen elkaar geschoven stonden, met een kleed eroverheen zodat niemand zag dat ze niet even hoog waren. Wie naar de wc moest, ging over de rugleuning van de bank.
Daarna wisten we het zeker: we wilden mensen kunnen uitnodigen zonder dat de bank in de weg stond. Het heeft tot mei geduurd, maar nu staat er een uitschuiftafel voor zes, en de woonkamer ziet er heel anders uit.
Eerst de kamer, dan de tafel
Onze woonkamer is een doorzonkamer: voor aan de straat, achter aan de tuin, met de deur naar de keuken achterin. Toen we hier kwamen wonen, stond de bank midden in de kamer met de rug naar de tuin, en de kleine tafel uit Stadshagen achterin bij het raam. Voor twee mensen ging dat goed. Met meer dan vier liep alles vast tussen de rugleuning van de bank en de stoelen.
Op een avond begin maart heb ik met schilderstape een paar opstellingen op de pvc-vloer geplakt. Bram kwam om half twaalf thuis van een late dienst en stapte voorzichtig over een tafel van tape heen. Het werd dit: de bank tegen de lange muur in de voorkamer, met het dressoir dat we in Kampen ophaalden ertegenover, en de eettafel helemaal achterin, voor het raam aan de tuinkant, op drie stappen van de keukendeur.
Een uitschuiftafel van Marktplaats
Ik wilde een tafel waar we met z'n tweeën gewoon aan konden eten zonder dat het voelde als een vergaderzaal, en die langer kon voor zes of acht mensen. Dus uitschuifbaar, niet breder dan negentig centimeter en ingeschoven niet langer dan anderhalve meter. Nieuw kosten zulke tafels al snel € 1.000 of meer. Ik heb drie weken een zoekopdracht op Marktplaats laten lopen, net zoals we vorig jaar met Funda deden, en elke avond even gekeken.
Het werd een eiken uitschuiftafel uit Hasselt, voor € 240. Honderdvijftig centimeter, met een inlegblad waarmee hij twee meter wordt. Het blad zat vol kringen van glazen en had een brandplekje in de hoek. We haalden hem op met de auto en het aanhangertje van mijn vader. Bram heeft het blad op een zaterdag geschuurd, ik heb het geolied. Ik schuur niet.
Stoelen hadden we vier: twee van de oude tafel en twee klapstoelen. Bij de kringloop vonden we er nog twee voor € 15 per stuk, een ander model maar ongeveer dezelfde houtkleur. Zes stoelen, drie soorten. Ik vind het mooi, mijn moeder noemde het "apart". Onder alle poten kwamen viltjes, want de pvc-vloer van vorig jaar wil ik graag nog even mooi houden.
Wat ik vergat te meten
De tafel past. Wat ik niet had afgeplakt, was de ruimte erachter. Als je je stoel naar achteren schuift om op te staan, heb je al snel zeventig centimeter nodig, en aan de raamkant zit daar de radiator. Toen we het met de tafel uitgeschoven en zes stoelen uitprobeerden, kon degene bij het raam alleen opstaan als de buurman even opschoof. En de keukendeur raakte bij het opendraaien net de hoek van het blad.
We hebben de tafel nu een stuk richting de bank geschoven, zodat de keukendeur vrij draait en er aan de raamkant net genoeg ruimte is. Het staat niet meer precies in het midden van het raam. Niemand ziet het, behalve ik. Mijn tape-plan had me dit allemaal kunnen vertellen, als ik ook de stoelen had afgeplakt in plaats van alleen het tafelblad.
Afgelopen zaterdag aten we er voor het eerst met zes aan: wij twee, mijn ouders uit Kampen en Brams ouders uit Dalfsen. Niemand op een krukje, niemand over de bank. De achterwand van de nieuwe keuken heeft nog geen tegeltjes, dus de keuken was die avond verboden terrein voor bezoek. Toen iedereen weg was, schoof Bram het inlegblad er weer uit. "Volgende keer acht," zei hij.
