Het regende vorige week zaterdag van acht uur 's ochtends tot zes uur 's avonds. Geen tuin, geen fietstocht, geen excuus. Alleen een smalle gang, zeventien lijstjes op de vloer van de woonkamer en de rol bruin inpakpapier die nog over was van de verhuizing.
Onze gang is zo'n jaren-zestiggang waar je doorheen loopt zonder te kijken: voordeur, meterkast, trap, deur naar de woonkamer. Aan de lange muur tegenover de trap hing een jaar lang alleen een spiegel. Daar moest iets komen. Het werden zeventien lijstjes, en ze hangen recht.
Zeventien lijstjes, zwart en hout
Negen lijstjes kwamen uit een verhuisdoos die we begin juni pas openmaakten, na een jaar op zolder. Zes kocht ik nieuw bij de Hema en de Action, twee bij de kringloop. Ik wilde geen setje uit één winkel, maar het mocht ook geen rommeltje worden. Dus was de regel: zwart of naturel hout, verder niks. Met de afdrukken erbij kostte het € 71, waarvan € 47 aan lijstjes.
Het kiezen van de foto's was het moeilijkst. Ik had er tachtig uitgezocht en moest terug naar zeventien. Wat er nu hangt: de sleutel op 16 mei vorig jaar, met mijn duim erbij. De Funda-foto van ons huis, uitgeprint, omdat ik die foto vorig voorjaar zo vaak heb bekeken. Moos in een verhuisdoos. Daan en Siem met hun cadeaus van Sinterklaas. De oliebollen op het balkon in Stadshagen. De trouwfoto's van onze ouders. En een zwart-witfoto van onze straat, daarover zo meer.
Eerst op de vloer, dan op papier
Ik heb alle lijstjes eerst op de vloer van de woonkamer gelegd, binnen een rechthoek van tape met dezelfde maat als het stuk muur: twee meter breed en een meter twintig hoog. Daar maakte ik drie opstellingen van, met van elke opstelling een foto. De tweede won.
Daarna de papieren mallen. Voor elk lijstje knipte ik een stuk inpakpapier op maat, en op elk stuk tekende ik een kruisje waar de spijker moest komen. Niet in het midden van de bovenkant, maar precies op de plek van het ophangoogje achter op het lijstje, of waar het draadje komt als je eraan trekt. De mallen plakten we met schilderstape op de muur, met het midden van de hele groep op ongeveer een meter vijftig. Zo hebben ze drie dagen gehangen. Elke keer als ik naar de wc liep, schoof ik er eentje een paar centimeter op.
Twee gaten te veel
Woensdagavond werd er geboord, dwars door het papier, precies op de kruisjes. Eerst ging de leidingzoeker langs de hele muur, want naast de deur naar de woonkamer zit een lichtschakelaar en daar loopt een leiding recht omhoog. Die strook hebben we vrijgehouden.
Van de zeventien gaten zaten er vijftien in één keer goed. Bij een lijstje van de kringloop zat het ophangoogje twee centimeter lager dan op de mal, omdat ik bij het overtekenen het verkeerde lijstje had opgemeten. En bij één gat liep de boor weg in een voeg en werd het een schuin, rafelig gat. Twee keer opnieuw boren, twee gaten vullen. Met de muurverf die nog over was van vorig jaar zie je er bijna niks meer van.
Dan het recht hangen, het hele punt. In Stadshagen hingen onze lijstjes aan één spijker en na een week altijd scheef, omdat de deur ertegenaan sloeg of de kat erlangs schuurde. Nu zit onder elke onderhoek een klein rubberen stootdopje, zodat niks kan schuiven. Bram hield bij elk lijstje het waterpas erop en zei alleen "ja" of "nee". Zeventien keer.
De zwart-witfoto kwam van Gerda. Toen ze hoorde dat we een fotowand maakten, stond ze met een foto van onze straat uit de jaren tachtig op de stoep, kort nadat ze hier was komen wonen: dezelfde huizen, piepkleine boompjes en een Opel Kadett voor de deur. "Die mag je hebben, ik heb hem dubbel," zei ze. Hij hangt in het midden.
Donderdag kwam ze kijken. Ze stond een hele tijd voor haar eigen foto en zei toen: "Die hangt scheef." Hij hing niet scheef. Ik heb hem toch even rechtgezet.
