Bij de bezichtiging had ik op mijn lijstje gezet: "internet?" Het antwoord van de verkopend makelaar was: "Dat zit er gewoon." Dat klopte half. Er zat een oude coaxaansluiting in de woonkamer en in de straat lag glasvezel, maar ons huis was er nooit op aangesloten. De vorige bewoner keek televisie via de kabel en had verder geen behoefte aan meer.
Voor ons was dat anders. Ik werk twee dagen per week thuis en zit dan de halve dag in videogesprekken, en Bram kijkt na een late dienst graag nog een aflevering van iets om tot rust te komen. Dit is hoe we van aanvraag tot werkende wifi kwamen, hoe lang het duurde en wat het kostte.
Wat er lag en wat niet
Op de sites van een paar aanbieders kun je je postcode en huisnummer invullen. Bij ons stond er overal hetzelfde: glasvezel beschikbaar, aansluiting nodig. De kabel lag dus al onder de stoep, alleen het laatste stukje naar onze gevel ontbrak. Youssef van hiernaast had het al jaren, wat het extra zuur maakte.
Ik heb de aanvraag gedaan op dinsdag 1 juli, tien dagen na de verhuizing. Door een actie waren de aansluitkosten € 0, en we kozen een abonnement van 1 Gbit/s voor € 39,50 per maand. Dat bedrag geldt de eerste twaalf maanden, daarna wordt het € 52,50. Dat is pas volgend jaar zomer, en dus voelt het nu nog als iets voor later.
Zes weken op een hotspot
De eerste afspraak die we konden krijgen, was dinsdag 12 augustus. Zes weken dus, midden in de zomer, met alleen onze telefoons. Op mijn thuiswerkdagen zat ik beneden aan het tafeltje uit Stadshagen, met mijn telefoon als hotspot op de vensterbank omdat het bereik daar het beste was. Twee keer ben ik op donderdag toch naar kantoor gefietst, omdat een overleg met gedeeld scherm anders niet ging. Bram kocht in de tweede week al een extra databundel van € 10.
Dat is meteen de grootste les. Het huis was van ons vanaf 16 mei. Als ik toen de aanvraag had gedaan, was de glasvezel er op de verhuisdag al geweest. Ik dacht in mei aan verf, behang en dozen, niet aan internet, en dat hebben we zes weken lang gemerkt.
De dag zelf, en waar de wifi nu hangt
Op 12 augustus stonden er om acht uur twee mannen voor de deur. De een groef een smalle sleuf door ons piepkleine voortuintje, van de stoep tot de gevel, de ander boorde een gat door de muur naar de meterkast. Daar hangt nu een klein wit kastje waar de glasvezel binnenkomt, met de router ernaast. Ik had gehoopt dat het kastje in de woonkamer kon komen, bij de oude kabelaansluiting, maar de monteur koos de kortste weg vanaf de straat, en dat is bij ons de meterkast. Als je daar een mening over hebt, zeg het dan vooraf. Na drie uur was het klaar en lagen de tegels weer terug. "Bijna recht," zei Bram, en sindsdien kijkt hij er elke keer naar als hij de voordeur uit gaat.
De eerste snelheidstest, met een kabel naast de meterkast: ruim 900 megabit. Via de wifi in de woonkamer bleef daar ongeveer 380 van over, wat voor alles wat wij doen ruim genoeg is. De router stond eerst op de bodem van de meterkast, achter de stofzuiger. We hebben hem naar het bovenste plankje verhuisd, en dat scheelde in de woonkamer meer dan ik had verwacht.
De oude coaxaansluiting zit er nog, we gebruiken hem alleen niet meer. Boven is het verhaal minder rooskleurig, want daar komt de wifi nauwelijks door de betonnen vloer heen. Dat wordt de volgende klus. Voorlopig betalen we € 39,50 per maand voor razendsnel internet in de hal.
