‘En, is kopen nou goedkoper?’ Het was half juni, Bram was jarig, en zijn oom vroeg het met een bord taart op schoot, zonder enig idee waar hij aan begon. Ik zei ja. Bram zei op hetzelfde moment nee. Daarna ging het gesprek over voetbal, maar ik bleef met de vraag zitten.
Dus heb ik er een avond voor genomen. We wonen nu ruim een jaar in ons rijtjeshuis, en voor het eerst heb ik echte bedragen in plaats van schattingen.
Wat we als huurders betaalden
In het appartement in Stadshagen betaalden we € 1.095 huur. Daar kwam de inboedelverzekering van € 8 bij, samen € 1.103 per maand voor het wonen. Onderhoud bestond niet: als de kraan lekte, belden we de verhuurder. Waarschijnlijk was de huur intussen weer verhoogd, want dat gebeurde elk jaar in juli, maar ik reken met wat we echt betaalden.
Wat we nu per maand kwijt zijn
- netto hypotheek: € 1.110, de bruto € 1.443 min wat we via de voorlopige aanslag elke maand terugkrijgen
- gemeentelijke belastingen en waterschap: € 862 plus € 341 per jaar, samen zo'n € 100 per maand
- opstalverzekering: ongeveer € 20
- onderhoudsbuffer: € 150, sinds januari vast naar een aparte rekening
- water: € 21 voorschot, ongeveer € 15 meer dan we in het appartement kwijt waren
Samen is dat ongeveer € 1.395. Dat is € 292 per maand meer dan de huur. Op het eerste gezicht had Bram dus gelijk.
Energie heb ik er bewust buiten gelaten, omdat een huis uit 1964 met een spouw die tot januari leeg was niet te vergelijken is met een appartement op drie hoog. Voor de volledigheid: in Stadshagen was ons voorschot € 118, het eerste jaar hier kostte € 2.008. Dat is ruim € 165 per maand.
Wat ook niet in die € 1.395 zit: de grote klussen. De dakgoot van € 480, de groepenkast van € 1.150 en de isolatie betaalden we uit het verbouwbudget, niet uit het maandgeld. Ze horen er eerlijk gezegd wel bij, want in het appartement had de verhuurder die rekeningen gekregen. Daarvoor is de buffer van € 150 bedoeld. Of die genoeg is, weet ik pas over een paar jaar. Gaat de ketel morgen stuk, dan bellen we niemand. Dan betalen we.
Het ‘ja, maar’
Van de bruto € 1.443 is ongeveer € 480 per maand aflossing. Dat geld is niet weg. Het zit in het huis, en elke maand staan we € 480 minder in het krijt. Trek je dat van de € 1.395 af, dan kost het wonen zelf ons zo'n € 915 per maand. Bijna € 190 minder dan de huur. Zo bekeken had ik gelijk.
Maar het is geen geld dat je kunt uitgeven. Van de rekening gaat gewoon € 1.395 af, en de aflossing zie je pas terug als je ooit verkoopt. Daar komt bij wat we eenmalig kwijt waren: € 7.130 kosten koper, € 2.256 voor de verhuizing inclusief een maand dubbele huur, en € 17.500 eigen geld in de koopsom dat nu in stenen zit in plaats van op een spaarrekening.
Wat ik anders zou doen: de voorlopige aanslag meteen na de overdracht aanvragen. Ik deed het pas in september, waardoor we de eerste maanden de volle € 1.443 betaalden zonder iets terug. Over het hele jaar komt het op hetzelfde neer, maar die zomer met verhuiskosten en een nieuwe wasmachine voelde daardoor krapper dan nodig.
En dan is er alles wat niet in een spreadsheet past. In het appartement mochten we de muren niet verven en dacht ik bij elke spijker aan de borg. Hier hangen zeventien lijstjes in de gang en staan er twee moestuinbakken in de tuin. Dat is geen bedrag, maar het telt wel mee.
Dit is onze som, met onze rente van 3,79 % en onze gemeente. Bij iemand anders valt hij anders uit, en over de fiscale kant weten de Belastingdienst en je eigen adviseur meer dan ik.
Op Brams volgende verjaardag heb ik een beter antwoord voor zijn oom klaar. Het wordt alleen wel een lang antwoord.
