Ik zag het op een woensdagochtend in de bank-app, tussen de boodschappen en de zorgverzekering: € 52,50. Ons glasvezelabonnement, dat een jaar lang € 39,50 had gekost. De actieprijs gold twaalf maanden, vanaf de dag dat de monteur vorig jaar op 12 augustus het kastje in de meterkast had gehangen. Dat wist ik. Ik had alleen nergens opgeschreven wanneer die twaalf maanden voorbij waren.
Daarmee is de fout van dit verhaal meteen verteld: één maand € 13 te veel, omdat ik geen herinnering had gezet. Niet dramatisch, wel onnodig. Het leverde in elk geval een avond op waarin ik eindelijk ging kijken wat we eigenlijk gebruiken.
Wat we echt gebruiken
We hadden 1 Gbit/s. Dat klonk vorig jaar logisch, want het was de snelheid van de actie en de prijs was laag. In de app van de router kun je zien hoeveel er doorheen gaat. In een gewone maand is dat rond de 500 GB, en de hoogste piek die ik kon vinden lag onder de 300 Mbit/s: een avond waarop Bram een serie keek, mijn laptop een update binnenhaalde en de telefoons tegelijk een back-up maakten.
Daar komt bij dat we de volle snelheid nergens in huis haalden. Met een kabel aan de router meet de laptop rond de 900 Mbit/s. Via de wifi in de woonkamer is het ongeveer de helft, en boven op mijn werkplek, via het mesh-systeem dat we vorig jaar ophingen, zo'n 280. Voor mijn videogesprekken op dinsdag en donderdag is dat ruim genoeg. Zo'n gesprek gebruikt een paar Mbit/s, een film in hoge kwaliteit ongeveer 25. Wat ik wel belangrijk vond, is de upload. Op glasvezel is die bij ons even snel als de download, en als ik op een thuiswerkdag grote bestanden met kantoor deel, wil ik niet zitten wachten. Ook daarvoor is 500 Mbit/s ruim genoeg.
Wat ik vergeleek
Eerst heb ik onze aanbieder gebeld. Als we een jaar zouden bijtekenen op 1 Gbit/s, kregen we € 5 per maand korting, dus € 47,50. Een lagere snelheid kon ook, maar dan zonder korting, en dat was nog steeds meer dan ik had gehoopt.
Daarna heb ik gekeken welke aanbieders op ons adres leveren. Over hetzelfde glasvezelnetwerk kun je bij meerdere partijen terecht, dat wist ik vorig jaar niet eens. Ik legde drie dingen naast elkaar: de prijs na een eventuele actie, de looptijd en de kosten voor aansluiten of verzenden. Een paar aanbiedingen waren het eerste halfjaar spotgoedkoop en daarna duurder dan wat we hadden. Daar ben ik dit keer met een boog omheen gelopen.
We kozen 500 Mbit/s voor € 42,50 per maand, bij een andere aanbieder, voor een jaar. Geen actieprijs, gewoon het normale tarief. Dat was mijn enige harde eis. Welke aanbieder het is, laat ik in het midden, want wat er op ons adres kan, zegt weinig over jouw adres.
Het overstappen zelf
Op donderdag 27 augustus vroegen we de overstap aan. De nieuwe aanbieder regelde de opzegging van het oude abonnement, en afgelopen vrijdag lag er een nieuwe router bij Gerda, omdat wij allebei aan het werk waren. Bram heeft hem 's avonds in de meterkast aangesloten. Het enige gedoe was de wifi: de nieuwe router zond zijn eigen netwerk uit naast dat van de mesh, en mijn telefoon bleef heen en weer springen. Na een half uur zoeken hebben we de wifi van de router uitgezet. Nu loopt alles weer via de mesh, met dezelfde netwerknaam als altijd, en op mijn werkplek meet ik nog steeds rond de 280. De oude router gaat deze week in een doos terug.
‘Merk jij verschil?’ vroeg ik zaterdag aan Bram, toen hij op de bank een aflevering zat te kijken. Hij dacht even na. ‘Ja,’ zei hij. ‘Tien euro.’
