Zaterdagmiddag om vier uur stonden we met vijf stukken karton in een woonkamer die over zes dagen van ons zou zijn. De verkopers hadden ons een uurtje binnengelaten, "om nog even rond te kijken", en ze keken vooral verbaasd toen Bram een vel karton tegen hun muur hield met een vlak gebroken wit erop.
Een Pinterest-bord met een probleem
Sinds maart heb ik een Pinterest-bord dat "huis" heet. Er staan 78 pins op. Toen ik ze vorige week achter elkaar bekeek, zag ik wat ze gemeen hadden: grote ramen, hoge plafonds en zon. Allemaal kamers die er in mijn hoofd net zo uitzagen als bij ons. Dat klopte alleen niet.
Ons huis heeft een doorzonkamer. De voorkant ligt op het noordoosten en krijgt na de ochtend nauwelijks zon. De achterkant ligt op het zuidwesten en loopt 's middags vol warm licht. Het is één ruimte, dus het wordt één kleur, en die moet in allebei de helften werken. Een kleur die achterin zacht en warm is, kan voorin ineens grauw worden. Dat stond op geen enkele pin.
Vijf proefpotjes en een discussie
We kochten vijf proefpotjes, samen € 31. Drie gebroken witten: een met een vleugje geel, een met wat grijs erin en een met een zweem roze. Een warm lichtgrijs voor de slaapkamer. En een donkergroen dat ik prachtig vond en waar ik nog geen muur voor had.
Ik schilderde ze thuis op stukken karton, twee lagen, elk vlak ongeveer zo groot als een A3. Toen begon de discussie. Ik had het over gebroken wit, zandwit, kalkwit en wit met een warme ondertoon. Bram keek naar de vellen op de vloer en zei: "Wit is wit." Ik heb hem de kleurenwaaier gegeven, met ruim veertig tinten wit. Hij heeft hem dichtgeklapt en is koffie gaan zetten.
Daarom moesten we het in het huis zelf zien. Met het karton tegen de muur, voor en achter, om vier uur en nog een keer om half vijf, toen er een wolk voor de zon schoof. Het grijze wit zag er in de voorkamer uit als een dag in november. Het roze wit werd achterin, in de zon, ineens huidkleurig. Het gele wit bleef op allebei de plekken gewoon rustig wit, met net genoeg warmte om de voorkamer niet koud te laten voelen. Zelfs Bram zag het verschil, al zei hij dat niet hardop.
Wat we kozen
De woonkamer en de hal worden het gele gebroken wit, de plafonds gewoon wit. Volgens mijn rekensom is dat met twee lagen ongeveer elf liter muurverf. De slaapkamer wordt het lichtgrijs. Op het karton, in het avondlicht thuis, zag het er warm en rustig uit. Bram trok er een wenkbrauw bij op, maar ik heb besloten dat ik die wenkbrauw niet gezien heb. Het donkergroen bewaar ik voor later, voor een muur die ik nog moet vinden.
Wat we bewust niet doen: de jaren zestig wegpoetsen. De houten trapleuning blijft hout en de oude deurklinken blijven zitten. Ik wil een huis dat opgeknapt is, niet een huis dat doet alsof het nieuw is. Over de tegels in de badkamer, zalm met beige, ben ik minder romantisch, maar die blijven voorlopig toch gewoon zitten.
Wat ik anders zou doen: niet op mijn telefoon kiezen. Mijn eerste favoriet koos ik op foto's van de proefvlakken, en op mijn scherm was het grijze wit verreweg het mooiste. In het echt was het de slechtste van de drie. Een telefooncamera maakt van elke kleur wat hij zelf mooi vindt.
Vrijdag om kwart over twaalf krijgen we de sleutel. Eerst moet het behang eraf, daarna pas komt er verf op de muren. Of dat grijs in de slaapkamer echt zo warm is als het op karton leek, weet ik dan pas. Ik heb er voor de zekerheid alvast een tweede proefpotje van gekocht. Waarom eigenlijk, als ik er zo zeker van ben?
