Zondagavond om tien over negen heb ik de laatste voeg tussen de tegeltjes gladgestreken. Daarmee is de keuken af. We koken er al sinds Koningsdag in, maar zonder achterwand voelde hij drie weken lang als een keuken in een showroom: mooi, maar nog niet van ons.
In maart schreef ik over de drie offertes en waarom we voor de goedkoopste kozen. Nu staat hij er. Dit kozen we, hier gaven we toe, en hier werd het duurder dan de offerte.
Wat we kozen
Een rechte keuken langs de achterwand, op precies dezelfde plek als de oude. Daardoor konden de waterleiding en de afvoer blijven waar ze zaten, en dat scheelde de installateur een paar uur. Witte, matte fronten, een werkblad van laminaat in een lichte eikenkleur en kleine witte tegeltjes erachter, die Bram zette en ik voegde.
Over de vaatwasser hebben we geen seconde getwijfeld. In de oude keuken was er geen plek voor, en ik heb het afgelopen jaar genoeg tijd boven een afwasbak doorgebracht, de laatste vijf weken zelfs boven een bad. De inductiekookplaat kon meteen op de aparte groep die we in september bij de nieuwe groepenkast al hadden laten aanleggen. Achteraf de beste beslissing van vorig jaar. Sinds 27 april gebruiken we gas alleen nog voor de verwarming en het warme water.
Waar we op bespaarden
Het grootste bedrag hebben we bespaard door het zelf te doen. Bram en Jesse hebben de oude keuken eruit gehaald en de nieuwe gemonteerd, verspreid over vijf weken, vooral op doordeweekse dagen waarop Bram vrij was tussen zijn diensten. De weekenden waren voor de tuin. Alleen water, afvoer, het afdoppen van de gasleiding en het aansluiten van de kookplaat lieten we aan een installateur over.
Verder: geen oven, want de combimagnetron die we bij de verhuizing kochten staat nu aan het eind van het werkblad. Geen nieuwe koelkast, want de oude vrijstaande doet het nog prima en past in de hoek naast het raam. Deurtjes in plaats van laden, op één ladeblok naast de kookplaat na, want een kast met laden was bijna twee keer zo duur. En gewone grepen. Ik heb een avond naar greeploze fronten zitten kijken, en daarna naar de prijs.
Waar het duurder werd
Twee dingen. Het werkblad moest langer. Het oorspronkelijke plan was een blad dat ophield bij de laatste onderkast, met de combimagnetron op een plank erboven. Toen de bovenkasten hingen, bleek die plank veel te krap voor zo'n apparaat. We besloten het werkblad door te laten lopen tot aan de koelkast, zodat de magnetron gewoon op het blad kan staan. Dat kostte € 180 extra en een week levertijd.
En de stopcontacten. Boven het oude aanrecht zat één dubbel stopcontact. In mijn lijstje voor de offertes had ik keurig alle apparaten opgeschreven, maar niet bedacht waar de stekkers heen moesten. Waterkoker, koffiezetapparaat, broodrooster, combimagnetron en een telefoonlader: dat zijn er vijf. De installateur zette er twee dubbele bij, € 120. Dat had gewoon in de offerte gekund, als ik er op tijd aan had gedacht.
Zo kwamen we op € 6.400, tegen € 6.100 in de offerte. De regel "onvoorzien keuken" die ik in maart leeg in de huis-sheet zette, staat nu op € 300. Van het keukenbudget van € 7.500 houden we € 1.100 over, en van het hele verbouwbudget van € 21.000 is nu ruim € 14.100 uitgegeven.
Na drie weken koken
Wat goed is: de werkruimte. Waar we vroeger met één snijplank naast het gasstel stonden, kunnen we nu met z'n tweeën tegelijk iets doen zonder elkaar in de weg te lopen. De vaatwasser draait elke avond. En de kookplaat is zo snel dat ik in de eerste week drie keer de rijst heb laten overkoken.
Wat ik anders zou doen: de borden staan in de bovenkast aan de andere kant van de spoelbak, waardoor je bij het uitruimen van de vaatwasser steeds heen en weer loopt. Die hadden we erboven moeten zetten. Het is een middagje omruimen en een paar planken verhangen, en dat gaat Bram doen. Dat zegt hij nu al twee weken.
