Piep. Pan erop. Piep. Pan eraf, want de melk kookt over. Piep. Vijf weken lang was dat het geluid van ons avondeten: een inductieplaatje van € 45 op een oude bijzettafel in de woonkamer, dat elke keer protesteerde als je de pan even optilde.
Gisteren, op Koningsdag, hebben we voor het eerst in de nieuwe keuken gekookt. Pasta met pesto, niks bijzonders, maar op twee kookzones tegelijk en met een vaatwasser erachteraan. Voordat ik vergeet hoe het was, schrijf ik op hoe we die vijf weken doorkwamen.
Een noodkeuken naast de bank
Op zondag 22 maart hebben we de oude keuken leeggehaald. Wat we niet elke dag gebruikten, ging in dozen. Drie van die dozen, dichtgeplakt en vol schalen en bakvormen die we voorlopig niet nodig hadden, werden de standaard voor de combimagnetron. Daarnaast het inductieplaatje, de waterkoker, een snijplank en de koelkast, die vijf weken naast de bank stond te zoemen en 's nachts af en toe aansloeg alsof hij ergens van schrok.
Maandag 23 maart om acht uur stonden Bram en Jesse met een koevoet in de keuken. Om vier uur was alles eruit. Tweeëndertig jaar keuken in één dag, en de muur erachter zag eruit zoals je mag verwachten van een muur die zo lang achter een keuken heeft gezeten.
Moos vond het allemaal prachtig. Er kwamen in die weken drie leveringen, en na elke levering lag hij binnen een kwartier in een doos.
Wat we aten
De eerste week ging slecht. Ik had me voorgenomen elke avond te koken, maar na een werkdag op een plaatje van dertig centimeter breed staan, met de afwas daarna nog boven, voelde als kamperen zonder uitzicht. We haalden vier keer eten. Aan het eind van die week stond er € 104 aan afhaalmaaltijden op de rekening, terwijl we net een keuken hadden betaald.
Daarna werd het beter. Ik maakte een simpel schema: gerechten uit één pan op het plaatje, zoals risotto, curry en pasta. Ovenschotels in de combimagnetron. Op zondag een grote pan soep voor twee dagen. Bram at op late diensten in Isala, en op de dagen na een nachtdienst werd het brood met een gebakken ei. Mijn moeder gaf me met Pasen een tas vol bakjes uit haar vriezer mee. Die heb ik nog nooit zo gewaardeerd.
En dan de pannen. In de oude keuken kookten we op gas, en pas op de eerste avond met het plaatje bleek dat twee van onze vijf pannen niet werken op inductie. Een magneetje van de koelkast had me dat in tien seconden kunnen vertellen. Diezelfde week kochten we bij de Hema een set van drie voor € 89. Die hadden we voor de nieuwe keuken toch nodig.
Afwassen in de badkamer
Het water in de keuken was vanaf dag één afgesloten, dus de afwas ging naar boven. Een afwasteil in het bad uit 1987, tussen de zalmkleurige tegels, en dan op je knieën op de badmat. Na drie dagen zat het putje dicht met rijstkorrels en moest Bram de sifon losdraaien. Daarna lag er een zeefje van € 2 in het putje. Ook iets wat ik op dag één had moeten kopen.
We spraken af dat ieder één bord, één kom, één beker en één set bestek had. Alles wat vies werd, ging dezelfde avond nog naar boven. Dat hield de stapel klein. Meestal.
Waarom het vijf weken werd en geen vier
De planning was vier weken. Week één slopen en de installateur voor het water en het afdoppen van de gasleiding, week twee muren en plafond, week drie en vier kasten en werkblad. Toen de kasten hingen, bleek het werkblad dat er lag te kort voor wat we wilden, en een nieuw blad had een week levertijd. Dat ene weekje extra voelde langer dan de eerste vier bij elkaar.
Wat ik een volgende keer anders zou doen: de noodkeuken dicht bij water zetten, in de eerste week niet aan de pizza beginnen en bij het plannen gewoon een week extra rekenen. Die heb je toch nodig. Over vijf weken hebben we ongeveer € 230 aan afhalen uitgegeven, zeker € 150 meer dan normaal.
Gisteravond stond Bram met een theedoek over zijn schouder naar de lege bijzettafel te kijken. "Ik ga dat piepje missen," zei hij. Ik niet.
