Elke keer als ik de deur van de trapkast opendeed, viel de stofzuigersteel tegen mijn scheen. Elke keer. In november heb ik het een week geturfd: vier keer, en één keer kwam er een fles cola achteraan.
Onder onze trap zit een kast, zoals in bijna elk rijtjeshuis uit die tijd. Hoog bij de deur en naar achteren steeds lager, tot je op je knieën in het donker naar een schoen zit te tasten. Sinds de verhuizing ging alles erin wat nog geen plek had: de stofzuiger, de schoenen van ons allebei, een krat lege flessen, kattenbakkorrels, de strijkplank, een doos waxinelichtjes en het nepkerstboompje uit Stadshagen. Op een kluitje, met de deur er met moeite dicht.
Eerst alles eruit
Op zondag 8 februari, de dag nadat de zoldervloer erin lag, heb ik alles in de gang gezet. Dat bleek het nuttigste deel van de hele klus. Het kerstboompje ging naar zolder, waar je sinds een week gewoon met een trap komt. De strijkplank verhuisde naar boven, achter de deur van de werkkamer. Van de schoenen bleven alleen de paren van deze week over. Wat er toen nog lag, was precies wat we beneden nodig hebben: de stofzuiger, schoonmaakspul, de flessen en voorraad.
Dat laatste was het eigenlijke plan. Onze keuken uit 1994 is klein en dicht en heeft twee bovenkastjes. Pasta, rijst, blikken tomaten, de grote zak kattenvoer en de wc-rollen hadden nooit een vaste plek en stonden overal een beetje. Hier hebben ze er een.
Voorraad klinkt groter dan het is. Het gaat om dingen die we toch altijd gebruiken en die in de aanbieding een stuk goedkoper zijn: pasta, tomaten uit blik, koffie, wc-papier. Ik koop ze nu als ze in de folder staan in plaats van als ze op zijn. Wat dat op de boodschappen scheelt, houd ik een paar maanden bij voordat ik er iets over durf te zeggen.
Planken, en waarom ondiep beter is
Bram maakte tegen de zijwand, in het hoge deel bij de deur, drie planken boven elkaar. Ik wilde ze zo diep als de kast, ruim een halve meter, en had dat al zo op een briefje gezet. Bram legde eerst één plank op proef. Binnen drie dagen stond er een pak rijst achter een rij blikken dat ik pas terugvond toen ik iets anders zocht. We hebben ze ingekort tot 25 centimeter. Alles staat nu op één rij, met de etiketten naar voren, en je ziet in één keer wat er is en wat op is.
De planken en plankdragers kostten samen € 64. Daar kwamen een paar haken bij voor € 9 en een lampje op batterijen met een bewegingssensor voor € 8, want een trapkast zonder licht is een trapkast waar je dingen kwijtraakt. Binnenin heb ik alles gewit met een restje muurverf van de hal. Bram schroefde, ik schilderde, en zo werkt het bij ons het best.
Wat er nu waar staat
De stofzuiger hangt aan twee haken tegen de wand, met de steel omhoog en de slang eroverheen. Hij valt niet meer. In het lage deel achterin staat de krat met statiegeldflessen, want die pak je niet vaak, en ernaast een bak met schoonmaakspul. Op de planken staat de voorraad. Aan de binnenkant van de deur hangen de boodschappentassen en een A4'tje waarop we schrijven wat op is. Dat briefje gaat op zaterdag mee naar de supermarkt. Alles bij elkaar kostte de trapkast € 81 en twee weekenden.
Wat ik anders zou doen: eerst opruimen, dan pas meten. Ik had in januari al planken uitgerekend voor een kast vol spullen die er helemaal niet in hoorden.
Eén plek is niet geworden wat ik had bedacht. Op de onderste plank, waar de kattenbakkorrels moesten komen, ligt sinds de tweede dag Moos. Het is er donker, het lampje gaat alleen aan als er iets beweegt, en hij beweegt niet. De korrels staan er nu naast.
