Om acht uur ’s ochtends begon het boren, en het klonk alsof er een tandarts aan de buitenkant van ons huis aan het werk was. Donderdag 15 januari, de dag van de spouwmuur. Het was mijn thuiswerkdag, mijn laptop stond open in de achterkamer, en tot half tien heb ik er weinig mee gedaan.
Bij de bouwkundige keuring vorig voorjaar stond het er al: de spouwmuur is leeg. Vijf centimeter lucht tussen binnenmuur en buitenmuur, zoals in heel veel huizen uit de jaren zestig. In onze eerste herfst merkten we het. Wie op de bank tegen de buitenmuur leunde, kreeg een koude rug, ook toen de tochtstrips er al in zaten.
Drie offertes, en waarom ze zo verschilden
In november lieten we drie bedrijven uit de regio langskomen. Alle drie boorden ze een gaatje in een voeg en keken met een cameraatje in de spouw: schoon, geen puin, vijf centimeter. Daarna liepen de prijzen flink uiteen: € 1.090, € 1.380 en € 1.640.
Een deel van het verschil zat in het materiaal. De duurste wilde grijze parels met grafiet, die iets beter isoleren. De andere twee kwamen met witte EPS-parels. Maar het grootste verschil zat in de meters. In een tussenwoning heb je alleen een voor- en een achtergevel, en daar zit ook nog veel glas in. Eén bedrijf had de ramen er niet goed afgetrokken en kwam ruim tien vierkante meter hoger uit dan de andere twee. Ik heb de gevels daarna zelf nagemeten, met Bram op de ladder, en kwam op ongeveer 40 m² muur. We kozen de € 1.090: witte EPS-parels met een lijm erdoor, zodat ze in de spouw niet gaan zakken.
Eén ding vroeg ik vooraf: zet op de factuur precies wat er gedaan is, hoeveel vierkante meter en welke isolatiewaarde. Daar kijkt RVO naar als je ISDE aanvraagt, en achteraf een factuur laten aanpassen leek me gedoe.
Eén ochtend boren
Het werk zelf ging sneller dan het opruimen na een gemiddelde verjaardag. Ze boorden in een raster gaatjes in de voegen en bliezen daar met een slang de parels in tot de spouw vol zat. Bij de ventilatieroosters onderin de gevel zetten ze eerst kokertjes in de spouw, zodat de kruipruimte kan blijven ademen. Op de grens met de buren rechts kwam een borstel in de spouw, want bij Sanne en Youssef is die nog leeg en anders isoleren wij hun huis gratis mee. Daarna gingen de gaatjes dicht met mortel in bijna dezelfde kleur. Om half een reed de bus weg.
Gerda van links kwam halverwege de ochtend kijken, met haar winterjas over haar ochtendjas. ‘Bij ons hebben ze dat in 1987 gedaan,’ zei ze. ‘Met van dat gele schuim. Stonk een week.’ Bij ons rook het nergens naar. Wel lagen er drie dagen later nog witte bolletjes tussen de tegels van ons voortuintje en in de plantenbak naast de deur. Een oud laken op de grond had ik achteraf graag zelf neergelegd.
De ISDE-aanvraag: nog even niet
Voor isolatie vraag je de ISDE aan als het werk klaar en betaald is. Zaterdag kwam de factuur, zondagavond heb ik hem betaald en ben ik met DigiD bij RVO gaan kijken wat ze willen zien: de factuur, een betaalbewijs en een omschrijving van wat er is gedaan. Het betaalbewijs heb ik meteen als pdf uit de bankapp gehaald en alles in één map gezet, want zoeken kost bij mij altijd langer dan invullen.
Ingediend heb ik nog niets. Toen wij het deden, werd het bedrag hoger als je binnen 24 maanden twee isolatiemaatregelen liet uitvoeren. De vloerisolatie staat voor eind februari gepland, dus we wachten tot die klaar is en vragen ze dan samen aan. Kijk voor je eigen situatie bij RVO, want zulke regels veranderen geregeld.
En het gas? Daar zeg ik na vijf dagen nog niets zinnigs over. Wat ik merk: de thermostaat haalt ’s avonds de 18,5 graden sneller, en de muur naast de bank voelt niet meer koud als je er je hand tegen legt. In februari leg ik het verbruik per graaddag naast dat van december. Tot die tijd blijft het hierbij: € 1.090 betaald, en nog € 15.141 over in de verbouwpot.
