Tien over drie, in de nacht van dinsdag op woensdag. Ik lag naar het plafond van onze slaapkamer in Stadshagen te kijken en rekende voor de vierde keer uit wat er zou gebeuren als de taxateur de volgende ochtend op € 305.000 uitkwam. Bram had nachtdienst. Moos lag op zijn kussen en had nergens last van.
Het is nu ruim twee weken geleden dat ons bod werd geaccepteerd. Het financieringsvoorbehoud loopt tot vrijdag 11 april. Tot die dag kunnen we nog kosteloos van de koop af als de hypotheek niet rondkomt, daarna niet meer. Zo zijn die weken tot nu toe gegaan.
Week één: papieren
De maandag na de acceptatie stuurde onze adviseur een lijst. Paspoorten, loonstroken, bankafschriften, het overzicht van Brams studieschuld bij DUO, de koopakte zodra die getekend was en van ons allebei een werkgeversverklaring. Dat laatste vond ik stiekem grappig. Ik maak beroepsmatig werkgeversverklaringen, maar voor mijn eigen exemplaar moest er gewoon een directeur tekenen. Die van mij was er dezelfde middag.
Die van Bram duurde zes werkdagen. Een ziekenhuis is groot, het formulier moest langs twee afdelingen en zijn onregelmatigheidstoeslag over het afgelopen jaar moest erop. Pas toen alles compleet was, op maandag 24 maart, kon de adviseur de aanvraag bij de bank indienen. Toen zat er al een kwart van onze vier weken op.
Week twee: de taxatie
De taxateur kwam woensdag 26 maart om tien uur. Ik had een halve dag vrij genomen en stond er met wallen tot op mijn kin. Hij was er een uur, mat alles op, fotografeerde elke kamer en vroeg naar de bouwkundige keuring van de week ervoor. Ik vertelde over de dakgoot en de groepenkast. Hij knikte en schreef iets op wat ik niet kon lezen. De taxatie kostte € 695, en die betalen we zelf.
Ik haalde die twee afspraken eerst door elkaar, dus voor wie dat ook doet: de bouwkundige keurder kijkt naar gebreken en wat het kost om ze op te lossen. De taxateur kijkt naar wat het huis op de markt waard is, met vergelijkbare verkopen in de buurt erbij. Voor de bank telt alleen dat laatste getal.
Waarom ik er zo slecht van sliep: we lenen € 310.000. Als de taxateur het huis lager waardeert dan dat bedrag, leent de bank niet het volle bedrag en moet het verschil uit ons spaargeld komen. Bij € 305.000 was dat € 5.000 uit een buffer die na de kosten koper al niet zo dik is. Ik wist best dat die kans klein was. Om tien over drie 's nachts weet je dat soort dingen alleen niet meer.
Vrijdagmiddag kwam het rapport: marktwaarde € 330.000. Dat is € 2.500 boven onze koopsom van € 327.500. Ik heb de mail drie keer gelezen en Bram daarna een screenshot van het getal gestuurd. Hij stuurde een duimpje terug, en voor Bram is dat veel.
En de offerte?
Die is er nog niet. Het taxatierapport moest eerst gevalideerd worden voordat de bank ermee verder kon, en dat was gisteren rond. Volgens de adviseur komt de offerte deze week, waarschijnlijk donderdag of vrijdag. Dan houden we nog een week over om hem te lezen, te tekenen en het voorbehoud te laten vervallen. Komt hij later, dan vraagt de adviseur de verkopers om een paar dagen uitstel. Dat schijnt vaker te gebeuren, maar ik hoop dat het niet nodig is.
Wat ik anders zou doen: de werkgeversverklaringen al aanvragen als je een serieus bod gaat doen, niet pas als het geaccepteerd is. Ze blijven een paar maanden geldig, en dan hadden we die zes werkdagen van Bram gewoon gehad. Met een voorbehoud van vier weken in plaats van zes telt elke dag.
Nog tien dagen tot 11 april. Ik slaap weer, meestal. Mijn mail ververs ik vaker dan goed voor me is.
