Zondagmiddag, anderhalve week geleden. Buiten stond een stevige zuidwestenwind en binnen liep ik met een brandend wierookstokje langs de kozijnen. Waar het dicht is, gaat de rook recht omhoog. Waar het tocht, buigt hij weg alsof iemand ertegen blaast. Bram keek vanaf de bank toe en zei niets, wat bij hem ook een mening is. Aan het eind van de middag stonden er op de achterkant van een envelop elf kruisjes.
Het huis is uit 1964. Het dubbel glas komt uit de jaren negentig, maar de meeste kozijnen en deuren zijn nog origineel, en dat merk je in oktober. Vooral op de bank aan de tuinkant, waar het 's avonds altijd net een graad kouder voelde dan de thermostaat beweerde.
Elf kruisjes op een envelop
- de brievenbus, waar de rook bijna horizontaal naar binnen kwam
- de voordeur, onderlangs
- de achterdeur, bij de dorpel die Bram deze zomer met epoxy repareerde
- de twee draairamen in de woonkamer aan de tuinkant
- het raam van het kleine kamertje boven
- een kier tussen kozijn en muur onder het voorraam
- de naad tussen vloer en buitenmuur, aan de voor- en aan de achterkant, achter de plinten
- het kruipluik in de hal
- het zolderluik, waar de warme lucht van de overloop gewoon naar boven verdween
De slaapkamer bleek verrassend dicht. De roosters boven de ramen telden niet mee: die blijven open. Tocht is iets anders dan ventilatie, en in een huis waar nog op gas gekookt wordt wil je die roosters echt niet dichtplakken.
Wat we dichtmaakten voor € 118
Voor de ramen en deuren kocht Bram bij de Gamma rubber tochtstrip in twee diktes, want niet elke kier is even breed. Om dat te meten legden we een bolletje klei in huishoudfolie tussen raam en kozijn, raam dicht, en dan kijken hoe plat het is geworden. Alles eerst goed ontvetten, anders laat de strip binnen een week los. Dat weet ik omdat ik het bij het eerste raam oversloeg.
Aan de binnenkant van de voordeur zit nu een brievenbusborstel, en onder de deur een borstelstrip. De post komt nog gewoon door, de wind niet meer. Het kruipluik en het zolderluik kregen schuimband rondom.
De kieren bij de muur waren mijn werk, met de kitspuit. Bij het voorraam pakte ik siliconenkit, omdat die nog in een verhuisdoos zat. Siliconenkit kun je niet overschilderen. Na een dag liep er een glimmende witte streep over een kozijn dat we in juni nog hadden geverfd. Eruit gesneden en opnieuw gedaan met acrylaatkit.
Voor de naad tussen vloer en muur moesten de plinten eraf. Die zaten er sinds juni netjes op, en nu staan ze in de schuur, want de kit moest drogen en daarna kwam er steeds iets tussen. Bram: "Die zitten er zo weer op." Ik geef hem tot de feestdagen.
De bonnetjes: tochtstrip € 38, brievenbusborstel € 17, borstelstrip voor de voordeur € 14, kit € 24 (waarvan één tube voor niks), schuimband € 12, ontvetter en schuurpapier € 10 en een pakje wierook van € 3. Samen € 118.
Wat we merkten aan de thermostaat
Het gasverbruik durf ik na een week nog niet te beoordelen; daarvoor verschilt het weer te veel per dag. Wat ik wel zie: de thermostaat staat op 19,5 en het voelt nu ook als 19,5. Vóór de klus draaiden we hem 's avonds geregeld naar 20,5, omdat het aan de tuinkant koud langs je enkels trok. Dat hebben we deze week geen enkele keer gedaan. En de ketel slaat 's avonds minder vaak aan. Dat hoor ik, want hij hangt op zolder, recht boven ons bed.
Volgende week wil ik een stap verder: de thermostaat een graad lager, vier weken lang, om te zien wat dat doet. Met al die kieren had ik dat niet aangedurfd.
Elf kruisjes, € 118 en één tube kit die ik beter in de winkel had kunnen laten liggen.
