8,4 megabit per seconde. Dat haalde mijn laptop in de kleine kamer boven, de dag nadat de glasvezel was aangesloten. Beneden, met een kabel naast de meterkast, was het ruim 900. Ergens tussen de hal en de eerste verdieping verdween dus bijna alles, en ik had wel een vermoeden waar: in een betonnen vloer uit 1964.
Huizen uit deze tijd hebben vaak betonnen vloeren. Fijn tegen gestommel van boven, minder fijn voor wifi. Onze router staat in de meterkast in de hal, en het signaal moet door die vloer en een paar muren heen om boven te komen. Ik ben op een avond met een snelheidstest op mijn telefoon het hele huis rondgelopen. Hal: ruim 600 via wifi. Woonkamer: rond de 380. Slaapkamer: 35. Kleine kamer: 8,4. Zolder, staand op het trapje met mijn hoofd door het luik: niets.
De kleine kamer staat nog vol dozen, maar moet ooit mijn thuiswerkplek worden. Tot die tijd werk ik op dinsdag en donderdag beneden aan het tafeltje uit Stadshagen, en zolang er boven geen wifi is, heeft opruimen ook weinig zin. Bram wilde vooral in de slaapkamer iets kunnen kijken na een late dienst, zonder dat het beeld steeds bleef hangen.
Poging één: een versterker van € 35
Het goedkoopste eerst. Een wifi-versterker die je in een stopcontact steekt, op de overloop, halverwege tussen de router en de kleine kamer. Dat hielp een beetje: 30 megabit in de kleine kamer. Maar de versterker maakte een eigen netwerk aan, onze telefoons bleven hardnekkig aan het zwakke netwerk van beneden hangen, en Brams aflevering bleef nog steeds om de paar minuten staan. Na tien dagen ging hij terug in de doos en terug naar de winkel. Geld terug, gelukkig.
Poging twee: een kabel door de vloer
Een kabel van de router naar boven is het beste, zei iedereen die ik het vroeg. Dat kon op twee manieren: door de vloer boren of langs de trap. Langs de trap betekende negen meter kabel in een goot over de muur van de hal, die we in juni net geschilderd hadden. Door de vloer betekende boren in beton waar je niet in kunt kijken. Bram heeft er een avond naar gestaan met zijn handen in zijn zij en zei toen: "Ik boor niet door een vloer als ik niet weet wat erin zit." Er lopen leidingen in zo’n vloer, en tekeningen van het huis hebben we niet. Daarmee was het klaar.
Poging drie: mesh
Het werd een mesh-systeem: drie kastjes die samen één netwerk vormen en het signaal aan elkaar doorgeven. Een set van drie kostte € 169. Het eerste kastje staat in de meterkast, met een kabel aan de router. Het tweede zette ik eerst in de slaapkamer achter het bed, wat niets hielp, want daar kwam zelf ook bijna niets binnen. Bovenaan de trap, op de overloop, ging het een stuk beter, want het trapgat is zo ongeveer de enige plek zonder beton ertussen. Het derde staat in de kleine kamer, op een doos. De wifi van de router zelf hebben we uitgezet, zodat er in huis nog maar één netwerk is.
Nieuwe metingen: slaapkamer rond de 250, kleine kamer 240. En op zolder, weer met mijn hoofd door het luik, 90 megabit. Dat laatste heb ik nergens voor nodig, maar het was een mooie maatstaf: als het daar werkt, werkt het overal.
Kosten: € 169 voor de mesh, € 0 voor de versterker omdat die terugging, en drie avonden proberen. Als ik het over zou doen, had ik eerst in elke kamer gemeten en dan pas iets gekocht. Op zolder hebben we nu dus wifi. Wat ik daar ga doen, weet ik nog niet.
